Hilversum 3

Arme Herman. Hij is zo geschrokken van alle boze mailreacties na zijn uitspraak over PVV en NSB. Zo bang geworden, dat hij moest uithuilen op de schouders van Pauw en Witteman. Oh, gossie!
Terwijl je zou denken dat hij na het jarenlang schrijven van de meest drakerige liedjes toch wel aan dreigmail gewend zou moeten zijn.
Ik weet dat ik nu een van mijn allerbeste vriendinnen beledig. Excuus, Ellen. Je weet dat ik het niet zo bedoel en binnenkort maak ik het goed door lekker voor je te koken. Asperges! :-)
Maar goed, genoeg gekwijld. Als ik dat hoofd met die eeuwige bakkebaarden op televisie zie krijg ik spontaan kippenvel. Een soort Haloween voor gevorderden. Voor alle duidelijkheid; ik ben geen PVV-aanhanger en zeker geen fan van dreigmail, maar ik kan me voorstellen dat het zachte, zeikerige Hermantoontje menigeen tot het uiterste drijft.
Misschien moet 'Anne de wereld maar weer wat mooier kleuren' of moeten we Herman beamen naar de tijd van 'Hilversum 3 bestond nog niet'. Of misschien wordt het tijd voor Herman om eenvoudigweg met pensioen te gaan en zijn mond dicht te houden.
Echt Herman, jongen, het is mooi geweest.

Lichtpuntje

Als ik in de spiegel van de stepzaal in de sportschool kijk zie ik dat mijn kleding niet optimaal is. Een versleten broek met een wit t-shirt en blauwe sportbeha eronder, gecompleteerd door rode Nike-schoenen. Oké, een Dior-outfit is hier wat over-the-top maar er zijn grenzen.

Versleten kan ook mooi zijn, zoals de beroemde poster uit New York met enkel twee ballerinavoeten in positie die voorzien zijn van versleten balletschoenen en dito beenwarmers. Ik kon het plaatje zo snel niet vinden op het internet maar het geheel straalt intensieve training en professionaliteit uit.

Zo niet mijn kloffie. Zelfs met de beste wil van de wereld is professionaliteit ver te zoeken en de term 'intensieve training' heeft hier duidelijk een andere lading dan met de poster bedoeld wordt. Vooral de blauwe beha gaat problemen opleveren.

Nadat de muziek ruim twintig minuten uit de boxen heeft gedreund blijkt waarom. Onder invloed van vers zweet wordt het t-shirt witter en de beha blauwer. Echt veel schelen kan het me niet.

Een quickscan van mijn medesporters levert een stuk of 5 ranke twintigers op gehuld in keurig zwart. Boring! Daarnaast 2 dames van half dertig schat ik.

Maar het leukste is de vrouw naast me. Met veel genoegen kijk ik naar het mislukte botox-hoofd omlijnd door peroxideharen dat op een schriel anorexialijf op en neer deint. Ha, een meisje van mijn leeftijd.

Die blauwe beha is toch eigenlijk lang zo gek nog niet.......

Blije doos

Gezien de titel zou je denken dat dit stukje over zwangerschap gaat. Niets is minder waar. Ik ben het niet en ken gelukkig ook even helemaal niemand in m'n omgeving die het wel is. Toen ik samen met Frank donderdagavond (lees: 2 voor 12) wanhopig inspiratieloos in de Jamin stond om voor de laatste keer een traktatie in elkaar te sleutelen, wist ik wat ik al veel eerder wist; no more babies!

Nee, dit verhaal gaat over een rustige zaterdagavond.

Wij kozen voor eten bij Red Sun, de amsterdamse versie dan. Het lag niet aan de bediening, het heerlijke eten of het leuke tafeltje precies voor het raam, maar toch waren we unaniem in ons oordeel dat grote broer in Blaricum sfeervoller is en daardoor leuker.

Na dit verrukkelijke hapje bij onze favoriete tent plofte ik thuis op de bank, volDAAN en verschoond van verplichtingen. Onderuitgezakt onder een plaid met tv en sudoku. Ik voelde me een enorme doos. Maar wel een hele blije doos.

Een groot feest

In aanloop naar Frank's verjaardag had Dick bovenstaande posters gemaakt. En eigenlijk vind ik ze veel te leuk om van het raam te halen.

12

Van harte gefeliciteerd, Frankie!

New York, I love you

In het piepkleine theater De Uitkijk aan de Prinsengracht zagen wij gisteren New York, I love you. Een ode aan New York door verschillende regisseurs.

Geen echte speelfilm maar een aantal afzonderlijke verhalen met hier en daar een subtiele overlap, waarin eigenlijk niets is wat het lijkt. Ze zijn niet allemaal even geloofwaardig maar dat maakt eigenlijk helemaal niet uit. De grote acteursnamen in relatief kleine rollen en het decor maken de film meer dan het bekijken waard.

Goed voor een ontspannen avond en net zoals ik zal iedereen er zijn eigen favoriete stuk uit kunnen filteren.

Trapped

Sinds de tijd dat op kantoor de kantine niet meer geëxploiteerd wordt, hebben wij een lunchclub opgericht genaamd 'De afgelikte boterham'. Om beurten wordt er brood, melk enz. gehaald. We hebben een penningmeester en dat gaat goed.

Voor zover ik in 'da house' ben shop ik mee als het mijn beurt is.

Twee weken terug was het weer eens zover. We hebben weinig nodig die dag en ik krijg 5 euro mee om eigenlijk alleen brood te halen. In gedachten rij ik om half 1 de garage van het Gelderlandplein binnen, parkeer m'n auto en loop de Appie in. Op de terugweg naar de betaalautomaat merk ik dat ik m'n kaartje kwijt ben. Mopperend over dit onnodige tijdverlies loop ik naar de auto waar ik prompt het kaartje vind. Omdat je de eerste anderhalf uur niet hoeft te betalen, kijk ik niet naar het bedrag op de automaat en inderdaad; moeiteloos komt het ding terug.

Bij de uitrijslagboom stop ik het stukje papier in het apparaat en rij al half door in afwachting van de slagboom die open gaat. De slagboom gaat niet open, en ik zie dat de kaart teruggespuwd is. Ik laat m'n auto achteruit rollen, stop de kaart achterstevoren er in en rij weer door. De boom blijft dicht. Als ik eindelijk de grijze massa weer inschakel en naar het kaartje kijk, blijkt deze van het WTC te zijn.

Daar sta ik dan. Gevangen voor de boom met vier auto's luid toeterend achter me, een ongeldige kaart en slechts 2 euro op zak. Dit wordt een hele late lunch, maar dan in de slechte zin van het woord.

Ik wurm me zo goed en zo kwaad het gaat uit de rij, verontschuldingen prevelend naar de boze blikken, en bel aan bij het beheerdershok. Er is niemand en ook de bel wordt niet beantwoord. Het is inmiddels al half 2. Na nog een aantal pogingen geef ik het op en bel het nummer op de deur. Van een vriendelijke dame krijg ik het mobiele nummer van de beheerder. De werklui in de garage zijn ook naar hem op zoek en even dreigt het er nog gezellig te worden.

Na 20 minuten komt er dan eindelijk iets aangesjokt. Het werk-elan straalt dermate van zijn gezicht dat mijn handen beginnen te jeuken en humeur tot een ongekend dieptepunt daalt. Hij is mij niet ter wille en raadt me een dagkaart van 15 euro te kopen. Dat gaat dus niet. Ik kijk naar het resterende geld in mijn broekzak en besluit ter plekke echt nooit meer boodschappen te doen.

Er zit niets anders op dan een collega te bellen om mij uit deze benarde garage te komen redden. Terwijl ik het nummer draai valt mijn oog op een kaart op de grond bij de slagboom. Het is niet van mij, maar wel van die ochtend en met de schamele 2 euro lukt het me net om dit lot uit de loterij te betalen. Om twee uur rij ik hongerig maar opgelucht de vrijheid tegemoet.