Een groot feest

In aanloop naar Frank's verjaardag had Dick bovenstaande posters gemaakt. En eigenlijk vind ik ze veel te leuk om van het raam te halen.

12

Van harte gefeliciteerd, Frankie!

New York, I love you

In het piepkleine theater De Uitkijk aan de Prinsengracht zagen wij gisteren New York, I love you. Een ode aan New York door verschillende regisseurs.

Geen echte speelfilm maar een aantal afzonderlijke verhalen met hier en daar een subtiele overlap, waarin eigenlijk niets is wat het lijkt. Ze zijn niet allemaal even geloofwaardig maar dat maakt eigenlijk helemaal niet uit. De grote acteursnamen in relatief kleine rollen en het decor maken de film meer dan het bekijken waard.

Goed voor een ontspannen avond en net zoals ik zal iedereen er zijn eigen favoriete stuk uit kunnen filteren.

Trapped

Sinds de tijd dat op kantoor de kantine niet meer geëxploiteerd wordt, hebben wij een lunchclub opgericht genaamd 'De afgelikte boterham'. Om beurten wordt er brood, melk enz. gehaald. We hebben een penningmeester en dat gaat goed.

Voor zover ik in 'da house' ben shop ik mee als het mijn beurt is.

Twee weken terug was het weer eens zover. We hebben weinig nodig die dag en ik krijg 5 euro mee om eigenlijk alleen brood te halen. In gedachten rij ik om half 1 de garage van het Gelderlandplein binnen, parkeer m'n auto en loop de Appie in. Op de terugweg naar de betaalautomaat merk ik dat ik m'n kaartje kwijt ben. Mopperend over dit onnodige tijdverlies loop ik naar de auto waar ik prompt het kaartje vind. Omdat je de eerste anderhalf uur niet hoeft te betalen, kijk ik niet naar het bedrag op de automaat en inderdaad; moeiteloos komt het ding terug.

Bij de uitrijslagboom stop ik het stukje papier in het apparaat en rij al half door in afwachting van de slagboom die open gaat. De slagboom gaat niet open, en ik zie dat de kaart teruggespuwd is. Ik laat m'n auto achteruit rollen, stop de kaart achterstevoren er in en rij weer door. De boom blijft dicht. Als ik eindelijk de grijze massa weer inschakel en naar het kaartje kijk, blijkt deze van het WTC te zijn.

Daar sta ik dan. Gevangen voor de boom met vier auto's luid toeterend achter me, een ongeldige kaart en slechts 2 euro op zak. Dit wordt een hele late lunch, maar dan in de slechte zin van het woord.

Ik wurm me zo goed en zo kwaad het gaat uit de rij, verontschuldingen prevelend naar de boze blikken, en bel aan bij het beheerdershok. Er is niemand en ook de bel wordt niet beantwoord. Het is inmiddels al half 2. Na nog een aantal pogingen geef ik het op en bel het nummer op de deur. Van een vriendelijke dame krijg ik het mobiele nummer van de beheerder. De werklui in de garage zijn ook naar hem op zoek en even dreigt het er nog gezellig te worden.

Na 20 minuten komt er dan eindelijk iets aangesjokt. Het werk-elan straalt dermate van zijn gezicht dat mijn handen beginnen te jeuken en humeur tot een ongekend dieptepunt daalt. Hij is mij niet ter wille en raadt me een dagkaart van 15 euro te kopen. Dat gaat dus niet. Ik kijk naar het resterende geld in mijn broekzak en besluit ter plekke echt nooit meer boodschappen te doen.

Er zit niets anders op dan een collega te bellen om mij uit deze benarde garage te komen redden. Terwijl ik het nummer draai valt mijn oog op een kaart op de grond bij de slagboom. Het is niet van mij, maar wel van die ochtend en met de schamele 2 euro lukt het me net om dit lot uit de loterij te betalen. Om twee uur rij ik hongerig maar opgelucht de vrijheid tegemoet.

Zwanger

Ikea is een gekkenhuis maar 's avonds rond zessen nog best te doen. Het meerendeel van Nederland staat op dat tijdstip in de file of zit in het Ikea-restaurant zweedse gehaktballetjes te eten.
Het is niet mijn hobby maar als ik ga, ben ik voorbereid. Bestellen op internet lukt nog niet maar kijken of iets op voorraad is wel. Onze Ikea-bank die al rood, wit en zwart is geweest is dus nu gehuld in het grijs en kan weer een paar seizoenen mee.
Bij het afhalen van de goederen liepen achter mij een moeder met haar zwangere dochter naar binnen. Ik herkende het meisje als een oud-vriendinnetje van Caroline van de lagere school. Het kind wilde vroeger nooit lunchen maar vroeg altijd direct om snoep. Dun en bleek met vale langblonde haren en een dikke buik stond het kind met mams op de spullen te wachten. Ik wachtte mee op mijn bankhoezen, razend nieuwsgierig waar zij mee weg zouden lopen. Het werd een afzuigkap.
Ik dacht aan Caroline. Op een hagelwit strand ergens aan de australische oostkust zag ik haar pratend en lachend tussen andere backpackers met een ongewassen hempje en korte broek aan. En toen ik moeder en dochter nakeek terwijl ze met afzuigkap de Ikeadeuren uit waggelden werd ik ineens zo blij. Als ik er nu aan denk word ik weer vrolijk.

Zo hoort het

Van de week was ik bij café Oosterling in de Utrechtsestraat. Voor zover ik weet het enige café in de stad dat ook nog de functie van slijterij heeft, al zullen er vast meer zijn.

Het is een mooie kroeg in een oud VOC pand en wordt al jaren door dezelfde familie gerund.

Als we binnenkomen is het er gezellig. Het publiek gemengd en inderdaad komt er zo nu en dan iemand binnen lopen om drank in te slaan.

Maar wat vooral heerlijk is, is het personeel. Ze kennen de klanten, zijn attent en oplettend en je drankje is al bijna ingeschonken voor je het besteld hebt. Het enige dat ik miste was de verse jus, maar de rest woog er ruimschoots tegenop. En zo hoort het ook.

Afblazen

Het is tijd voor servicekostenafrekeningen. Voor wie geen idee heeft wat dat zijn; hou dat ook vooral zo. Voor wie nog niet weet hoeveel daarmee mis kan gaan; ontiegelijk veel!

Nu ben ik niet aangesteld voor dit soort geneuzel en heb er ook niet heel veel verstand van, maar vooralsnog stukken meer dan de meeste mensen in het bedrijf, de goeden niet te na gesproken.

Het gevolg is dat langzamerhand het stoom uit mijn oren komt en er iemand net fors uitgefoeterd is. Volgens goede traditie heeft de rest van de tent mee mogen genieten van mijn geraas.

Typisch gevalletje eigen schuld, dikke bult.