Fun

Zie hier een klein restant van ons verblijf in Londen. Gezien de ultra-korte reistijd heb ik me wel weer afgevraagd waarom ik er toch zo weinig kom. Je voelt je ogenblikkelijk thuis in deze stad. De mensen zijn vriendelijk, op iedere hoek van de straat zit een leuke plek om iets te eten of te drinken en er zijn massa's things to do.

Ons hotel in Mayfair bleek ideaal. Een steenworp bij de metro vandaan, en parallel aan Old-Bondstreet, de Londense PC zeg maar. Ook Abercrombie & Fitch bleek dicht bij ons te zitten, evenals Piccadilly, Buckingham Palace, Green Park, Harrods en zelfs Her Majesty's Thaetre, waar we dinsdagavond naar The Phantom of the Opera hebben gekeken.

Dit is echt een wereldstad. Hier kon Frank zich veelvuldig vergapen aan Bentley's, Ferrari's, Lamborghini's en ander moois, Caroline niet geloven dat Harrods zoveel schoenen en tassen heeft van alle bekende merken en dat je er de Prada en Gucci zonnebrillen gewoon op je neus kunt zetten. Weliswaar onder toeziend oog van een grote donkere jongen in beveiligerspak.

Frank vroeg zich af hoe iemand dat grote plasmascherm van £ 110.000,- nou mee naar huis ging nemen en mijn zorgvuldig geplande budget crashte hopeloos maar met veel genoegen in de Mulberry-store.

In de Dungeon werden we bang gemaakt door goed geschminkte acteurs die ons meenamen naar de tijd van Jack the Ripper, Sweeney Todd en de pest. Voor de 18-eeuwse rechtbank werd ik veroordeeld voor hekserij en toen ik even later alleen in een bootje op het bankje zat en een vreemdeling naast me werd gedirigeerd, sprak een van hen: 'You're sitting next to the witch.'

Tijdens onze rit in de London Eye konden we de hele stad overzien en wisten we het zeker; dit is absoluut een van de allerleukste steden!

"Jarig"

Sommige dingen wennen nooit. Zelfs na 35 jaar niet.

See you later

Puur en Rauw

Dat mijn dochter goed kan dansen wist ik al. Maar dat ze ook feilloos de opening van de show van de vierdejaars studenten kon verzorgen was nieuw voor me. Als een volleerd presentatrice, en zonder te stotteren, sprak ze op 21 april jl. de zaal toe.

Het eindproject wordt iedere jaar door de leerlingen van het danscollege georganiseerd. Ditmaal was het in de Lichtfabriek in Haarlem. Alles moeten ze zelf regelen, van locatiehuur tot aan catering en techniek. Brutaal waren we op de eerste rij gaan zitten. En het was de moeite waard. Vlot wisselden de verschillende dansers elkaar af, waarbij er tussendoor aandacht werd gevraagd voor 'Spieren voor Spieren'. De buit voor deze stichting bleek ruim de moeite waard.

Jammer dat het maar een eenmalig optreden was. Ik geloof dat er best nog wel een aantal avonden aangeplakt hadden kunnen worden.

Koud hè

Het is mooi weer buiten en dat is fijn. Fijn voor iedereen maar extra fijn voor ons. Want bij ons brandt de kachel namelijk niet. Dat is niet zo fijn. En als de kachel niet brandt, hebben we ook geen warm water. En dat is helemaal niet fijn.
Iedere dag onder de douche stappen en je na enkele minuten realiseren dat er echt geen warm water gaat komen is niet fijn. Weet je hoelang het duurt voordat je dat door hebt met een slaperig hoofd? Lang. Om vervolgens met je naakte, halfnatte lijf naar zolder te moeten om het knopje ‘reset’ in te drukken. Dit knopje vertoont bij ons meer slijtage dan de toetsen van mijn mobiel. Na mijn douchebeurt jaag ik als een gek Frank eronder, teneinde niet opnieuw dezelfde oefening te hoeven doen want na korte tijd prijkt de volgende storingscode al weer treiterig op het witte apparaat.
De eerste date met de monteur was op 8 december 2008. Inmiddels is het 15 april, heb ik vele andere monteurs gezien en ben ik vanwege de kou zo vaak vroeg gaan slapen dat ik hele ritsen baby’s had kunnen maken als ik daar nog zin in had gehad. Ik ken de complete range storingscodes, alsmede het bijbehorende boekje uit m’n hoofd. Alle mogelijke onderdelen zijn vervangen maar helpen deed het niet.
De bedoeling was dat de fabrikant zich vandaag zou melden met een oplossing. Niet dus.
Ik hoop maar dat het nog lang mooi blijft.

Vergissing

Nog geen vijf dagen in dienst en ik word meegezogen in een web van intriges, achterklap en geheimhouding. 007 zou er jaloers op worden al heeft hij, net als ik, een hekel aan een slow-start.
Het is me nog niet helemaal duidelijk waar het wachten op is, maar wachten doen we. Het grootste gedeelte van de maandagmiddag heb ik uit pure machteloosheid dus maar doorgebracht op een terras in de zon. Ach, het was niet naar.
Verder is het spel van aftasten begonnen wie wel en niet te vertrouwen zijn. Dat valt lang niet mee. Het vergt intensief marktonderzoek en ondertussen houd ik me op alle fronten op de vlakte. Lief lachen en vooral niets loslaten. Niet eenvoudig voor iemand die doorgaans het hart op de tong heeft liggen.
Dat je je verschrikkelijk kunt vergissen bleek bij aankomst in de lobby van het Djerba-hotel. Tegenover ons zat een nederlands stel. Zij een modepoppetje, lang en strak en hij kenmerkte zich door een enorm dopehoofd. Alsof er de avond ervoor zeker vijf lijntjes door z’n neus waren gegleden en hij voor vertrek nog even een paar man had om laten leggen.
De volgende dag bij het ontbijt was het er niet beter op geworden en gaandeweg hadden Marieke en ik een heel drugskartel om ze heen gebouwd.
Op dag drie wist ik eindelijk in de toiletten bij het strand contact te leggen. Tsja, je moet je natuurlijk ergens mee vermaken in deze oase van nietsdoen. En tijdens het diner op de vierde dag konden we ze aan het tafeltje naast ons strikken. Plan A was volbracht.
De rest ging vanzelf. Vol trots vertelde zij manager in een herenkledingzaak in Rotterdam te zijn. Onze winkeljuffrouw wenste uitsluitend in 5-sterren hotels te bivakkeren.
En onze drugsbaron? Belastinginspecteur! Hij was best lief.

Therapie

Trots stapte Frank afgelopen vrijdag voor zijn eerste les de tennisbaan in Ouderkerk op. Tot mijn verrukking had hij geen watje van een tennisleraar, maar eentje die van wanten weet en niet bang is tere kinderzieltjes te krenken. De zon scheen, de lucht was blauw en op onze terrasstoeltjes zag de wereld er ongekend mooi uit.

Tijdens de vliegreis naar Djerba waren er ook een aantal tennissers meegereisd. Ik schat een stuk of zestig, te herkennen aan overdreven tassen en kledij. Terwijl we ons inreispapiertje invulde, nodig om de douane te passeren, loerde ik stiekem mee met mijn onbekende, maar overduidelijk ook tennisende buurvrouw. Communicatiemanager stond bij beroep ingevuld. Aha, daar viel nog wel wat informatie weg te halen.

Dus begon Marieke tegen de dame in kwestie over of het leuk was zo'n tennisreis, al eerder gedaan?, hoeveel spelen jullie dan? etc. Het antwoord was verrassend.

Er werd een parallel getrokken van de tennisbaan naar het dagelijkse leven en in alle ernst vertelde Tante Tennisbal dat er regelmatig mensen zodanig met zichzelf geconfronteerd werden dat ze in huilen uitbarstten. Na deze openbaring proestten we het nog net niet uit.

In de rij voor de douane bleek de rest van het gezelschap net zo knettergek te zijn als onze zwaar gestoorde communicatieJomanda en met een gerust hart stelden we vast in een ander hotel te zitten.

Ik zie mijn jongen geconcentreerd maar lachend over de baan lopen. Houden zo. Nooit geweten dat tennis zo levensbedreigend kon zijn.