Schokkend

Vannacht kwam ik al zappend bij de Belg terecht. Daar zag ik een programma dat ik graag nog een keer zou willen zien. Het ging over oliewinning en de diepzee. En met diepzee bedoel ik dan ook echt diepzee.
Ik leefde met het geruststellende idee dat mensen niet in staat waren heel diep de zee in te gaan en dat ze in ieder geval daar noodgedwongen nog met hun poten van al het moois af moesten blijven. Niets is minder waar weet ik nu.
In deze rapportage vertelde de directie van Statoil glunderend dat ze inmiddels al op 3000 meter boren en er onderzoek wordt gedaan op een diepte van 6 km!
Het schijnt dat de technologie hiervoor voorbehouden is aan een handjevol landen waar Duitsland zich laatst bij heeft geschaard. Ook zij speuren de bodem af die vol lijkt te zitten met o.a. olie, goud en andere edelmetalen.
Wat je ziet is absolute horror.
Een complete fabriek op een schip dat de grootte heeft van drie grote boortorens. Een pijp om olie op te pompen die op de bodem landt, terwijl je nog net een aantal zeedieren, waar niemand het bestaan van weet of die benoemd zijn, een veilig heenkomen ziet zoeken. Een zooitje zelfingenomen Russen die precies onder de Noordpool een vlag op de zeebodem neerzetten. Want ja, van wie is die zee daar dan eigenlijk?
Voor de kust van Angola vindt al op grote schaal oliewinning plaats op deze wijze waar de regering van dat land maar liefst 20 miljard per jaar aan verdient. Niet dat de bevolking daar natuurlijk een cent van ziet.
"Teleurstelling begint bij de verwachting", zei iemand ooit tegen me. En misschien is dat dan ook wel de oplossing. Ik moet gewoon nodig mijn verwachtingen bijstellen.

Happy New Year!

Natuurlijk voor iedereen de allerbeste wensen.
Geen champagne meer. Na het bachenaal van gisteren gaan we vandaag cold turkey.

De kerstboom ligt buiten, een groengekleurd tapijt in de kamer achterlatend. De restanten verdwijnen onder begeleiding van James Morrison naar zolder. Het is allemaal weg. Foetsjie. Business as usual.
Niks goeie voornemens en geen lange termijnplanning. Kredietcrisis of niet, jagen gaan we. Op huizen, banen maar vooral heel veel leuke dingen.

Doei

Nog even en dan is het 2009. Tijd om terug te kijken op het afgelopen jaar.

Het was een topjaar! Een paar maanden zonder auto, een woning aan m'n neus voorbij, spaargeld op de verkeerde bank en in plaats van één maar liefst twee keer mijn baan kwijt. Om van de rest nog maar niet te spreken. Deze opgaande lijn doet me naar acute Alzheimer verlangen.

Ik hou het voor gezien. NEXT!!

Einde Kerst

Move over kerstballen! Het was weer leuk, de cadeau's mooi en de champagne heerlijk. De Playstation III draait inclusief het programma Singstar en er wordt luid meegezongen met de Kaiserchiefs in de bijgeleverde microfoons. En passant wordt het nummer California Dreaming volledig verkracht maar dat mag de pret niet drukken.

Gisteren zagen we Ajax met 3 - 0 winnen en hebben we Huntelaar uitgezwaaid, met aansluitend een etentje bij Ria die het huis beeldschoon versierd had.

Over tot de orde van de dag, het kan natuurlijk niet elke dag drank zijn wat de klok slaat. Toch?

P.S. Bijgaande foto is speciaal voor Peter, die zo gek is op het programma Gooise Meisjes.

Young at Heart

Een dikke 10, deze film, die onuitstaanbaar genoeg alleen in de kleinere zaaltjes draait.
Eigenlijk is het een documentaire over het ouderenkoor Young at Heart uit Amerika. Met een gemiddelde leeftijd van tachtig en over het algemeen een voorkeur voor klassieke muziek, opera of oude musicals zoals The Sound of Music en My Fair Lady, zingen ze pop en punk. The Clash, David Bowie, Sinead O'Connor, ga zo maar door, en zelfs het nummer Schizophrenia van Sonic Youth. Dit alles onder de bezielende leiding van Bob Cilman. Hij blijft onder alle omstandigheden doorgaan met onnavolgbaar enthousiasme.
Je kunt merken dat de film met liefde samengesteld is door de prachtige details die er in zitten.
Ik was blij verrast. Weken geleden had ik alleen het voorstukje meegekregen en wist eigenlijk niet wat me te wachten stond, maar ben erg blij dat ik hem gezien heb.
Het begint en eindigt met het concert waar ze zo hard op gerepeteerd hebben. Er valt voldoende te lachen maar als de tachtigjarige Fred Knittle, compleet met zuurstoffles, solo de prachtige tekst van Cold Play's Fix You zingt, wordt het wel erg stil. Daarom hierbij ook nog even het origineel.

Snotteren

Het is weer zover. De 'All You Need Is Love Kerstspecial' wordt uitgezonden. De webpagina van het programma zegt het al; traditie en Kleenex, dat is waar het om draait vanavond.

Het concept is zo uitgemolken en stukgedraaid als het maar kan, maar daar trekken Caroline en ik ons niets van aan. Samen zitten we op de bank onder een dekentje met tranen in ons ogen zonder elkaar aan te durven kijken.

Wij hebben het idee dat Robert ten Brink zijn feestje ieder jaar een stukje nonchalanter presenteert. Die 'laat maar waaien' instelling maakt het nog veel leuker.

Frank zijn blik spreekt boekdelen, maar hij laat het programma gelaten over zich heen komen.

Dus warme chocomel, thee en koekjes in de aanslag, en telefoons worden genegeerd. Vanavond zijn we even onbereikbaar.

Jezus redt...

...en De Nederlandse Bank. Het geld is weer terug. Sigaar uit eigen doos, maar toch bedankt!