Heintje Armstrong

Was zo blij dat ie gestopt was. Optiefen, ouwe graftak!

Wist je dat...

• het heel leuk was om Henk en Catlin zaterdagavond weer eens te zien;


• 60% van de mensen naar het toiletpapier kijkt na het vegen;


• een hattrick toch echt alleen maar in één helft gescoord kan worden;


• ik dit nooit geweten heb;


• het over 7 nachtjes slapen weer druk, druk, druk is;


• water de enige stof is die op aarde in drie gedaanten gevonden kan worden: vast (ijs), vloeibaar (water) en gasvormig (waterdamp);


• de jeugdafdeling van AFC nog steeds node Jan Verhagen mist;


• appels efficiënter zijn dan koffie om mensen wakker te houden;


• het verhaal dat Coca-Cola in het begin groen zou zijn geweest, helemaal niet waar is;


• ik jullie niet langer zal vervelen met deze volslagen nutteloze informatie.

Positivo's

Op het multi-cultifeestje van Eduard gisteren was het druk. Omringd door allerlei nationaliteiten, rood, bruin, homo's etc. voelde ik me met de minuut socialer worden. Echt, Cohen zou trots op me zijn geweest.

Buiten gekomen trof ik een geitenwollensokkenouderstel met peutersmurf aan, die vakkundig de boel aan het slopen was. Tegelijkertijd triomfantelijk en boosaardig keek het brutale schaap mij aan, en ik vroeg me voor de zoveelste keer af waarom er niet tegen opgetreden werd. De vader rende uitgemergeld en met stadswallen onder de ogen achter haar aan en probeerde te redden wat er te redden viel. Mijn handen jeukten maar door het socialistische karakter van de avond trachtte ik een gesprek aan te knopen.

Ik: "Hoe oud is ze?"

Hij: "Anderhalf."

Ik: "Daar heb je dan voorlopig je handen vol aan."

Beamend dat dit inderdaad de meest intensieve leeftijd is zei hij: "We proberen haar niet te veel negativiteit bij te brengen. Daarom zeggen we niet niet doen, maar zeggen we waarom niet?"

Met mijn blikken op het slopende mormel moest ik mijn best doen niet heel hard te gaan lachen.

In plaats daarvan zei ik: "Hoelang denk je dat vol te gaan houden?"

Hij: "Ik weet niet, we zijn er net een paar dagen geleden mee begonnen."

Ik gaf het op. Lieve help, hou op met dat gezeik en voedt je kind gewoon fatsoenlijk op. Als troost heb ik nog maar een wijntje genomen.

AT5

Na de zomerstop heeft de amsterdamse zender AT5 er een nieuw programma bij. Kort Amsterdams Live. Zoals de naam als zegt een live-magazine dat elke werkdag van vier tot zes wordt uitgezonden.

Kort Amsterdams bestond voordien ook al. Het duurde een minuut of tien met daarin een aantal vaste rubrieken aangevuld met een paar leuke wetenswaardigheden of korte interviews. Een soort tvblog zeg maar, en door de lengte van de items altijd leuk om naar te kijken.

De liveversie duurt twee hele uren en dat blijkt toch een stuk lastiger te vullen. Ik ben nu al fan.

In totale chaos wordt er onwennig door presentatoren gehakkeld. Loopt menigeen door het beeld en voor de camera langs en duurt het vaak enkele minuten voor iedereen z'n plek weer gevonden heeft. Regelmatig overvleugelen de gasten de uitzending en zie ik de AT5-telg benauwd op de klok kijken omdat ze er niet tussen kunnen komen. De gasten hebben niets in de gaten en tetteren lekker verder, zoals overigens ook van ze verwacht wordt.

Donderdag was helemaal hilarisch. Martin Ros, de afgedankte boekbespreker van Tros-radio, mag blijkbaar iedere week een aantal boeken doornemen, en dit doet hij met verve. Op het puntje van zijn stoel verzandde hij in een enorme verhandeling over China, Mao, fascisme en communisme, en was onmogelijk nog te stoppen. De subtiele hints en inmenging van het tvpersoneel negeerde hij volkomen, wat bij eerstgenoemden apatische en ietwat paniekerige blikken op de gezichten bracht. Het leuke was dat ik niet eens geloof dat hij het met opzet deed. Geweldige televisie.

Dames en heren van AT5, misschien is het een goed idee om Martin zijn eigen uurtje te gunnen. Jullie zullen er een heleboel mensen veel plezier mee doen en het probleem in de live uitzending is meteen opgelost!

Het is lang geleden...

...dat ik een franse film in de bioscoop heb gezien. De laatste was Lemming en redelijk debiel. Zo erg zelfs dat je elkaar na de film aankijkt met een blik van: waar gaat dit over??
Betere verwachtingen hadden we van Il y a longtemps que je t'aime met Kristin Scott Thomas in de hoofdrol. Het was leuk haar eindelijk een keer te zien zonder amerikaanse opsmuk en de acteerprestaties vielen niet tegen.
Zoals ook vaak bij italiaanse films het geval is lag het tempo lekker laag en wordt er vooral veel sfeer neergezet.
Het stukje demente moeder viel enigszins uit de toon en voegde weinig toe. Daarentegen speelde de rest van het gezelschap overtuigend met een speciale vermelding voor het oudste adoptiekind.
Enfin, hij draait nog even in Cinecenter.

Feestje

Het leven is een feest alleen moet je wel zelf de ballonnen opblazen (...en de slingers ophangen).
Gisteren was er reden genoeg en togen we na een paar flinke stukken appeltaart met slagroom richting stad.
Eerste stop was de mooie winkel van Manwood in de Cornelis Schuytstraat waar ze een indrukwekkende collectie italiaanse schoenen verkopen voor zowel heren als dames.
Likkebaardend tussen al dit moois was het bijna onmogelijk een keuze te maken. De oplossing? Gewoon twee paar kopen.
Ons verblijf in de winkel deed me wel heel erg naar Italië verlangen. Het weekje in mei was heerlijk maar bij lange na niet genoeg om de honger naar mijn favoriete plek te stillen en voorlopig zal het er ook niet van komen.
Ons favoriete lunchadres stemde echter vrolijk. Prima lokatie, klassiek en altijd goed. Met genoeg spijzen en iets teveel bubbels verlieten we als laatsten het pand, volledig incompetent om nog iets zinnigs met de rest van de dag te doen. En zo hoort het ook!

Excuus

Ik ben nog niet overtuigd maar misschien moet ik mijn mening toch herzien.

Sorry, vis...