Anticyclisch

"Aan het eind van mijn geld hou ik altijd een stukje maand over" is een bekend gezegde. Bij mij is dat niet anders hoewel ik de afgelopen jaren geen klagen heb gehad. Maar ook nu de inkomsten wat minder zijn, blijf ik natuurlijk wel gewoon oesters eten en champagne drinken. "Fare la bella figura" zeggen de italianen. Vrij vertaald betekent het dat je doodleuk je laatste centen aan een paar beeldige pumps uit kunt geven. Arm zijn is niet erg als je het maar nooit uitstraalt naar buiten, en die italianen weten waar ze over praten.

Ik kan er volledig achter staan. Mijn banksaldo lichtte prachtig rood op vanochtend en deed oude tijden herleven. Lekker belangrijk. Sinds de afschaffing van het oude vertrouwde 'geeltje' vind ik er so wie so al geen pest meer aan. Een beetje minder pecunia bevordert de creativiteit en arm ben ik nog steeds niet.

Omdat ik al tijden geen brief meer van de bank heb gekregen, met het vriendelijke verzoek mijn saldo aan te vullen, heb ik snel wat kaartjes voor diverse evenementen gekocht, de cd van Van Velzen en rekeningen betaald.

Dat zal ze leren. Ik hou nu eenmaal van post.

Storing

Keelpijn, misselijk, beroerd, zakdoekjes, paracetamol, sorry, later.

Newsflash

Afgelopen week stond opnieuw in het teken van inspirerende gesprekken, weten Ellen en ik eindelijk hoe de sauna in Weesp eruit ziet (als een uitvaartcentrum) en vierden Schoonhoven en Ouderkerk donderdag een bescheiden privéfeestje. De hoofdprijs van 25 miljoen ging aan ons neus voorbij, maar daarentegen vond Frank ondergoed waar hij deze keer niet zijn veto over uitsprak en als moeder kan daar geen geld tegenop. Bovendien ben ik na mijn laatste bezoek aan Emmy gisteren volledig geheald en weet ik dat er grazige, groene weiden op mij wachten. Al met al een prima week dus.
Terwijl het er nu werkelijk op begint te lijken dat er een nieuwe, leuke baan langzaam mijn kant op slentert, kijken we ondertussen troosteloos naar de talrijke regenbuien buiten. Frank denkt met weemoed terug aan zijn avonturen op de camping in Frankrijk en ik hoop vurig dat we volgend jaar weer op ons vertrouwde adres in Italië kunnen zitten. Aan de andere kant stellen hollandse zomers nooit teleur; je hoeft niet bang te zijn bruin te worden en een uitgebreide zomergarderobe heb je ook niet nodig.
Maar mocht het nu toch nog mooi worden en gaat die geplande barbecue eindelijk door, vergeet dan niet je vrouw mee naar huis te nemen.

Nutteloos

Regelmatig kom ik nutteloze en overbodige dingen tegen. Het ziet er leuk uit, maar je hebt er niets aan en eigenlijk kan het direct weer in de prullenbak. Zo gingen vroeger, na het verjaarspartijtje van Caroline, de helft van de cadeautjes ogenblikkelijk in het ronde archief omdat ze onder deze noemer vielen. Wel pas als ze sliep natuurlijk. Tegenwoordig doen we het beter en zamelen we geld in op Frank's partijtje waar een goed cadeau van wordt gekocht.

Feit blijft dat winkels vol liggen met artikelen waar je makkelijk buiten kunt.

Vanmorgen viel m'n mond weer open bij het horen van 'strijkwater'! Water met een luchtje dat je in het stoomstrijkijzer giet en waar je wasgoed lekker van gaat ruiken. Levend in het wild in de Blokkerhabitat en voor het luttele bedrag van een euro mee naar huis te nemen.

Stel je even voor. Wasgoed wordt gewassen met waspoeder dat lekker ruikt, nagespoeld met wasverzachter dat lekker ruikt en vervolgens moet het nog gestreken worden met water dat lekker ruikt. Ongetwijfeld heeft mijn zondige, materialistische ziel zich ook regelmatig schuldig gemaakt aan een onnodig aanschaf maar dit.....!

Tegelijkertijd is het jaloersmakend te bedenken dat een of andere slimmerik dit artikel gelanceerd heeft met een fabricageprijs van waarschijnlijk nog geen tien centen, en hiermee dik z'n zakken aan het vullen is. Dat dan weer wel.

Wappersessie

Bij ons bezoek aan de sauna deze week, heb ik me laten verleiden tot een wappersessie, officieel aufgussritueel geheten. Hoewel niet zo sterk in het groepsgevoel, had ik mij ditmaal voorgenomen me aan te passen zonder ruzie te maken.

Samen met Annemarie werden we als een kudde makke schapen klokslag half 2 de 'romantische' sauna in geloodst. De wappermeester was een aardig, pezig mannetje van mijn leeftijd schat ik, waaraan te merken was dat hij het inleidende praatje al vele malen eerder had afgedraaid, al deed hij z'n uiterste best dit te camoufleren.

Na een uitgebreide instructie werden we allereerst getrakteerd op een honing/meloenmengsel, waardoor het leek alsof je in een kop hete slechte Pickwickthee belandt was. Er werd druk met handdoeken gewapperd. Om de opkomende slappe lach te onderdrukken, probeerde ik het gezicht van Annemarie te vermijden en me op de rest van het blote gezelschap te concentreren. Dit maakte het alleen maar erger.

Als toppunt van de feestvreugde mochten we ons met zout of honing inwrijven. Honing dan maar. Een enkeling werd het te gortig en haakte af, maar wij smeerden braaf met bijbehorende geluiden tot onze potjes leeg waren. Na het intrekken belandden we onder de koude douche en een bak met ijs.

Gelukkig lopen Yogi en consorten hier niet vrijelijk rond zodat we na afloop, ongeschonden de auto konden bereiken en zoet geurend in ons bed lagen 's avonds.

Down under

Emoefilet en krokodillenkroketjes. Je kunt het echt eten bij Southern Cross in Heemstede. En de kokosrijst die bij de Barramundifilet in bananenblad wordt geserveerd, is een speciale vermelding waard.

We laten het ons goed smaken na een wispelturig stranddagje afgelopen woensdag. Het begint weer te regenen als we neerstrijken in het pas verbouwde restaurant, maar het tafeltje dicht bij de openslaande deuren naar de binnentuin doet ons toch nog een beetje buiten zitten. Alles smaakt even lekker.

De avond wordt gecomplementeerd door een zwaar, maar goed gesprek, heerlijke wijn en niet te vergeten een glaasje australische port bij de kaas als nagerecht. Het klinkt afgezaagd maar de prijs/kwaliteitverhouding is werkelijk erg goed hier.

En uh....had ik de vriendelijke bediening al genoemd?

Roken

Halleluja! Het is eindelijk zo ver. Als rechtgeaarde exverslaafde (minstens een pakje per dag) leef ik al ruim een half jaar toe naar het rookverbod.
Ik ben er heilig van overtuigd dat je als gewezen roker meer last van roken hebt dan een ander. Iedereen mag van mij zijn zielige saffie roken...buiten! En al die onzin over vermindering van de horecainkomsten zal weldra naar het land der fabelen kunnen verhuizen. Rokers zijn ver in de minderheid alleen schreeuwen ze een beetje harder.
Schijnen nog hele mooie relaties uit voort te komen als tabakjunkies voor de deur staan te blauwbekken. Het schept een band blijkbaar zo'n stinkstok en je weet meteen dat je een gelijkgestemde aan de haak hebt geslagen. Wel zo makkelijk.
De tvreclame van Niquitin heeft het over nicotinereceptoren in je hoofd die, naarmate je langer rookt, agressiever worden. Mij kwam het woord een beetje belachelijk over en ik deed het dan ook af als een marketingverzinsel, maar het bestaat echt! Caroline en ik zagen er, ter promotie van het goedje, zelfs een over de Dam lopen vanmorgen om half 10.
Heerlijk moet dat zijn; een dagje nicotinereceptor spelen in een bloedheet pluche pak in 28 graden celsius. Waarschijnlijk komt ie er gerookt uit vanavond.