Bruisend

Teneinde mijn verkooptechnieken te verbeteren mag ik volgende week een aantal dagen in België vertoeven. Brussel welteverstaan. Op amerikaanse wijze wordt ik daar klaar gestoomd voor het feilloos aan de man brengen van de productenlijn en onze paperclipfilosofie.
Ik verheug mij reeds op de franstalige professor, die in vlekkeloos engels (ahum) ons de fijne kneepjes bij gaat brengen. Van collega Olaf heb ik gelukkig al wat vertaalde teksten meegekregen om de beste man beter te kunnen volgen.
Het doet mij altijd denken aan de tekenfilm over het franse stinkdier die verliefd wordt op de zwarte poes die per ongeluk een streepje witte verf heeft meegekregen en geen veilige plek weet te vinden om aan haar belager te ontkomen, de naam is me even ontschoten.
Nee, meer kijk ik uit naar de avonden, waar ik me ongegeneerd in de belgische kroegen kan storten en kan genieten van het heerlijke eten. Mijn vlaamse collega in Schiphol-Rijk is zo vriendelijk geweest zijn goeie eet- en drinkadressen met me te delen, opdat het mij aan niets zal ontbreken. Uitslapen doe ik in het weekend wel weer.

Stiekem gedanst

Net schoot dit hoogst irritante nummer van Toontje Lager uit 1983 in mijn gedachten. Niet omdat ik stiekem wil dansen, ik wil namelijk niet dansen, sterker nog, ik kan ook helemaal voor geen meter dansen. Maar meer door de associatie met dat andere, zo niet nog veel vervelender nummer, 'ik heb nog zoveel te doen', eveneens uit '83. Dat komt zo.
Bij aanvang van het werk gister na de kerststop, eerst maar eens op papier gezet wat er allemaal moet gebeuren, dit om zo efficiënt mogelijk te werken. De lijst werd langer en langer. Een van die onderwerpen is m'n pensioen regelen bij m'n nieuwe werkgever! Het staat er al drie maanden op en is om verschillende redenen nog steeds niet gebeurd.
Ik begrijp ook niet waarom dat soort dingen niet meer vanzelf gaan. Werd je vroeger bij binnenkomst in een bedrijf gewoon automatisch in je oude-dag-voorziening geloodst, tegenwoordig kun je kiezen. Maar ik wil helemaal niet kunnen kiezen en dus kom ik op het strafbankje bij de adviseur van onze tussenpersoon. Ofwel van de regen in de drup..... Het geneuzel over procentjes begint en ik zie de man zelfs door de telefoon meewarig het cijfertjeshoofd schudden.
Vrouwen en pensioenen, het blijft een slechte combinatie en stilletje hoop ik nog op een anonieme weldoener als ik, bejaard en wel op mijn autoband dobber.

Happy New Year everybody!

Doei

Oranje-Nassau, Lexington, Utrecht en Rotterdam; het was allemaal zóóó 2007. Zelfs Sophia is al weer uit. Het kan snel gaan. Tijd voor nieuwe banen, collega's, auto's, Red Sun en natuurlijk uitgebreid lunchen in Dauphine (met sfeervolle foto). Oké, Auguste mag nog even blijven en ook op Italië raak ik maar niet uitgekeken.
Afgezien van de vele leuke reizen, was het een uitgesproken k..jaar. Met andere woorden naast Napels, Rimini, Abano, Lucca, Monaco, Adelboden en Bonaire viel de rest bitter tegen. Mijn zwaar gecrashte Golf op 1 januari dit jaar was slechts een klein voorproefje van wat me nog te wachten stond.
Het absolute dieptepunt lag in februari. April heeft een heuse Sherlock Holmes van me gemaakt en me daarna wederom flink gevloerd. Mei viel weinig op aan te merken, ook omdat het weer goed was, totdat ik in juni na tien jaar werken roemloos ten onder ging. In juli alweer aardig opgekrabbeld en de drie weken in Lucca waren super. Op Bonaire scheen de zon weer, zowel letterlijk als figuurlijk. Een nieuwe baan in het vooruitzicht en genoeg leuke dingen om naar uit te kijken.
Het was een bewogen jaar, om maar een cliché te gebruiken op de valreep. 2008 voorspelt opnieuw een hoop veranderingen maar nu omdat ik dat zelf graag wil. Daarbij zijn we alle drie gezond, uitermate goodlooking (ahum) en bovenal prettig gestoord. Goeie voornemens heb ik niet en met een beetje mazzel is de auto nog heel morgen.

Youp en pAnnen

Gistermiddag was ik bij de pAn, de kunstbeurs, in de Rai. Op uitnodiging want tot de 'happy few' die daar rond loopt, behoor ik natuurlijk niet. Portemonnaie te klein en te weinig make-up, je kent het wel...
Bij de ingang was het al leuk. Met een hoog Gert-Jan Dröge gehalte, zwaar opgemaakt en in couture of juist heel sjofeltjes kwam het spul binnen druppelen. En ook onze eigen Jan (daar zijn we weer, des Bouvrie) ontbrak niet. Heerlijk, ik had er uren naar kunnen kijken.
Eenmaal binnen was het feest in volle gang. Er werd uitgebreid geborreld en een hapje mee gesnaveld. Mijn gastheer werd regelmatig aangeklampt en aangesproken, veelal door blassé dames met dollartekens in hun ogen aangezien hij een uitstekende partij is voor verder exploratie. Vrijgezel, interessant beroep, veel leuke uitnodigingen en aardig in de slappe was. Het gaf mij vooral de gelegenheid in al het aangeboden leuks te neuzen. Ik weet nu dat als ik nog een jaar of tien doorspaar, ik ook vast wel een bescheiden aankoop kan doen.
Na al dit moois zijn we via restaurant Sluizer in de Utrechtsestraat bij Youp van 't Hek in Carré beland. Hij had er zin in. Tweeëneenhalf uur lang scherp en gevat zijn is niet eenvoudig maar het leek 'm moeiteloos af te gaan. Het was weer een hele leuke dag.

Tunnels en bruggen

Zoals ik al zei, Rotterdam is leuk. Tenminste als je vrij bent en je hoeft niet op tijd op een afspraak te verschijnen. Er de weg vinden is namelijk een ander verhaal. Zelfs in Ouderkerk zitten mensen altijd aan de verkeerde kant van de Amstel en hebben ze geen flauw idee hoe aan de overkant te komen.
Nu hebben die Rotterdammers ook nogal wat watertjes, bruggen en tunnels. Mooi, maar zo ontzettend onhandig als eroverheen of onderdoor rijdt in het volle besef dat je het weer fout hebt gedaan en toch echt aan andere zijde moet zijn. Keren is natuurlijk geen optie, dus dan maar lijdzaam voorttuffen, weer wachten voor stoplichten die nooit meer op groen dreigen te springen, met een halve blik op de klok die aangeeft dat je wederom een kwartier te laat op de bijeenkomst gaat komen.
Diverse telefonistes van makelaars hebben mij al telefonisch door de stad gegids. Ja, bij AH rechtsaf, doorrijden naar die leuke boetiek aan de linkerkant, daar links en dan alsmaar rechtdoor totaan het stoplicht en als u er dan bij de H&M inrijdt, kunt u daar uw auto parkeren.
Net zoiets als een TomTom dus, maar dan vele malen leuker.

Feyenoord-Ajax

Deze kleine aso in de dop zal het zeker niet met ons eens zijn, maar met twee seizoenskaarten voor Ajax op zak kan het natuurlijk niet anders dan dat we hier zitten te vlassen op een fikse nederlaag voor de Rotterdammers vanmiddag. Zelf vertrouw ik blind op Huntelaar en na de aangename wedstrijd van vorige week, ziet Frank het ook weer helemaal zitten.
Nu ben ik de afgelopen weken nog nooit zo vaak in dat Maasstadje geweest, maar ik moet eerlijk toegeven dat daar verdomd leuke dingen gebeuren. Oké, ze zijn eigenaar van 'de blunderput' ofwel de hopeloos mislukte, kostenoverschrijdende, misschien wel nooit voltooide parkeergarage onder het Museumpark, maar afgezien daarvan word ik doorgaans verrast door een stad met uitermate vriendelijke mensen, prachtige panden die aan de vlammenzee zijn ontkomen, goeie horeca en bovenal veel humor.
Turpin, de rotterdammer die ik op Bonaire heb leren kennen, leidt me er met veel plezier in de rondte en weet feilloos de plekken aan te geven waar de makelaars lunchen en borrelen. Iets wat voor mij van onschatbare waarde is. Het is er leuk en ik hoop binnen een half jaar er zonder problemen m'n weg te kunnen vinden.
Maar ja, eerst moet Ajax even winnen vanmiddag.