Contact

Tegenwoordig is er een hele rits aan mogelijkheden om de contacten met vrienden en familie te onderhouden. Mail, msn, mobiel, blackberry's, skypen, smssen en de dino's onder ons kunnen altijd nog een kaartje sturen.
Het leukste vind ik de msn. Zelf ben ik een krant in dit medium en druk dan ook altijd steevast de ontvanger weg of vergeet dat ik on- of offline ben, maar Caroline is er een ster in. Schamper lacht ze dan ook als ze mij ziet stuntelen en roept ongelovig: "Zijn er bij jou maar drie online?" Zelf spreekt ze met ongeveer vijftien verschillende personen tegelijk en zelfs als ik mee zou willen lezen zou dit godsonmogelijk zijn. In de wirwar van smilies, hartjes en andere tekens, is amper een normaal woord te herkennen. Het ontcijferen van hierogliefen zou me nog meer trekken en minder moeite kosten dan dit blijkbaar alledaagse jeugdschrift.
Nee, geef maar een leuk smsje. Met meerdere personen tegelijk, kort en krachtig, al leidt dit vaak tot misverstanden en ergernis bij omstanders wat dan ook vaak wel weer leuk is. Het maakt niet uit of de zender/ontvanger aan het andere eind van de wereld zit, smssen lukt bijna altijd en gaat razendsnel. Ik ken zelfs mensen die privételefoontjes helemaal hebben afgeschaft en alleen nog maar mailen of smssen. Voordeel is dat ze zo af en toe nog wel met je in persoon afspreken gelukkig.

Afscheid

Vrijdag was het dan eindelijk zo ver; mijn officiële afscheid van ONV. Borrelen in Utrecht, waar het Summer Darkness festival werd gehouden. Dat betekende veel gothics in de stad op het meest mooie schoeisel en veelal ingesnoerd in strakke corsetten. Zowel aangenaam als vermakelijk om naar te kijken.
Daarna richting restaurant Wilhelminapark waar ik nog nooit geweest was. Prachtig restaurant gelegen in het... je raadt het al!
Na een korte speech van Bart tijdens de champagne kreeg ik van Els een collage en een dinerbon voor Auguste overhandigd, waarvoor complimenten aan Mary voor het uitstekend idee. Goed eten en drinken word ik namelijk altijd erg blij van. Na heerlijk getafeld te hebben en het bespreken van alle ON-roddels en anekdotes door de jaren heen, werden Els en ik, noodzakelijkerwijs wegens openbare dronkenschap, per taxi afgevoerd.
Soms is weggaan zo slecht nog niet.

Dr. Rossi

Met dank aan de play-station van Frank, konden we op ons vakantieadres dvd's bekijken. Zo maakte ik voor het eerste kennis met Bruce Almighty, voor de zoveelste keer met Loenatik, de moevie (gaat nooit vervelen) en met.... Gooische Vrouwen.
Nooit eerder had ik langer dan een halve minuut van deze serie gezien maar onder leiding van Caroline moesten we er allemaal aan geloven. En toegegeven; het is leuk, erg leuk.
Frank weet precies waar en wie met wie gaat seksen en wanneer Anouk stopt met 'in de rondte neuken'. Zijn sexuele voorlichting is door deze serie in een stroomversnelling geraakt. Caroline krijgt geen genoeg van de nuffige Claire en Marieke haat inmiddels Tipi Wan, de manipulatieve en moordzuchtige oppas, en laat ons dit, tijdens het kijken, dan ook vol overgave regelmatig weten.
Favoriet is Dr. Rossi, briljant gespeeld door Derek de Lint. Zijn tekst als gooische psychiater is minimaal maar zijn blikken, als er weer een van de dames bij 'm op de bank zit, des te leuker. Iedereen die maar een scheet dwars zit komt bij Dr. Rossi terecht, en zonder dat hij ooit een zinnig woord ter emotionele ondersteuning zegt, zijn ze hem allemaal even dankbaar voor de fantastische geestelijke bijstand die hij hen biedt.
Omdat de parallel naar het dagelijks bestaan al snel getrokken is en we diverse mensen kennen die niet helemaal lekker in hun vel zitten, roepen we nu dan ook constant: "Die moet nodig naar Dr. Rossi toe!"

Lucia e Luigi

Bij aankomst is er niemand te vinden in het huis, dat gewoon open staat. We gooien de koffers neer en springen weer in de auto om boodschappen te gaan doen bij de plaatselijke Esselunga.
Boodschappen doen thuis is een nachtmerrie maar in Italië een feestelijke openbaring. Groenten en fruiten kosten bijna niks en smaken tien keer beter dan in Nederland. Ook de alcoholische kernvoorraad, zoals wijn en wodka, is ongeveer de helft van de prijs. Dus vult de winkelwagen zich al snel met pasta, mozzarella, allerlei soorten worst, lamskotelletjes, pesto etc. Alles supervers en lachwekkend geprijsd.
Als we buiten aan de grote marmeren tafel onder de olijfbomen zitten te eten, meldt Lucia zich, samen met haar man Luigi eigenaresse en hoofdbewoners van het landgoed. Frank duikt in een reflex bijna onder tafel vanwege de grote, goedbedoelde knuffelwoede die zich van haar meester maakt als ze 'm ziet. En ook deze keer ontkomt hij er niet aan. Als ze de kinderen ziet, slaat ze haar handen voor het gezicht, gunt ons nauwelijks een blik waardig en troont Frank en Caroline ogenblikkelijk mee naar huis om ze aan manlief te laten zien. Als ik na tien minuten toch maar even polshoogte ga nemen, ook omdat we nog beddengoed moeten hebben, zie ik dat Frank de hevige omstrengeling gelaten over zich heen laat komen. Hij zal er zeker nog een paar keer aan moeten geloven deze vakantie.

Bruin,...

...gezond en uitgerust zijn we, na een verblijf van drie weken in Italië. Op de heenreis werd het weer pas in zuid-Duitsland wat beter en in onze slaapplaats in Zwitserland was het ook meteen goed warm. Na het plaatsen van onze bestelling kijkt Caroline de serveerster nog een beetje sloom aan als deze vraagt of ze een kleine ijsthee wil, een halve liter of een hele liter! Nou, zo heet is het nou ook weer niet en nog net weet ik te piepen dat het een kleine moet zijn. Giechelend rusten we uit van de eerste kleine negenhonderd kilometer en na een wodka-jus in de zon val ik bijna in slaap.
De volgende dag verloopt de reis met de Gotthardtunnel en de grens bij Italië iets minder soepel, maar ons humeur is niet stuk te krijgen. De iPod hebben we op 'shuffle' gezet en hierdoor krijgen we met enige regelmaat een les uit mijn cursus italiaans voorgeschoteld, veelvuldig afgewisseld met André Hazes, die met een aanwezigheid van 124 nummers niet van het ding af te branden lijkt.
Als we besluiten om, in verband met tijdsdruk, eerst Frank en Nico van het vliegveld in Pisa te halen alvorens naar het huis te rijden, stijgt de feestvreugde. Na een flink oponthoud bij de bagageafhandeling zien we Frank ultracool uit de shuifdeuren bij 'aankomst' stappen en ruim een half uur later rijden we het bekende hek op de berg door waar het mooie zwembad naar ons ligt te lonken. Eindelijk....

Telegraaf

Terwijl wij hier zweten en eigenlijk geen stap buiten ons overheerlijke zwembad kunnen doen lezen we in de Televaag over storm, regen en windhozen in Nederland. Heerlijk zo'n onzinnige krant op je vakantieadres die niet gehinderd door verslaggeving van werkelijk nieuws bericht over hoe ellendig men zich voelt door hagel en windstoten. Verlekkerd en vol leedvermaak verkneukelen we ons over de traumatische zomer van dit jaar en stellen genoegzaam vast dat we lang geleden toch maar weer eens de juiste beslissing hebben genomen, toen we ook zo stom waren om niet weg te gaan omdat "Nederland toch ook zo mooi kan zijn in de zomermaanden". Ja, ja, dream on! Het is waar maar wee de ongelukkigen die er nu naar buiten zitten te kijken. Wij nemen nog een roseetje, proost!

Auguste

De koffers zijn gepakt en vanaf morgen gebeurt er dus niets meer hier. Maar voor ik weg ga wil ik toch nog graag even iets kwijt.
Ter afsluiting van mijn werkzame periode bij Oranje-Nassau ben ik met Mary gaan lunchen bij Auguste in Maarssen. In weer en wind reden we er bijna voorbij, een niet echt mooi opvallend pand aan een rotonde. Het naastgelegen dichtgetimmerde hok is daar ook debet aan. Maar eenmaal binnen werden we enthousiast.
Een smaakvol interieur en goede sfeer. Het was er ongeveer voor de helft gevuld en de bediening niet te stijf en competent. Maar werkelijk blij werden we van de kok. Hij serveerde de mooiste gerechten met als absoluut hoogtepunt de Griekse macaroni met verse truffel. Ik heb in tijden niet zo subliem gegeten!
Of zoals een van de andere gasten het op de site verwoorde: "Ik begin langzaam weer in God te geloven. Hij staat hier in de keuken."