"Kun je niet poepen kind?"

Met veel plezier kom ik er de laatste tijd achter dat alle bloed, zweet en tranen van de afgelopen jaren wel degelijk hun vruchten hebben afgeworpen. Het plannen van afspraken met mensen van enige importantie gaat verdacht eenvoudig, daar waar ik op meer tegenstand had gerekend. Ik weet dat er door iedereen hard gewerkt moet worden, zeker in december, en dat een kop koffie met mij drinken daardoor niet op het prioriteitenlijstje staat. Desondanks zwaaien deuren open die voor veel anderen met geen smeerolie in beweging zijn te krijgen, waarmee het vertrouwen groeit dat er een of meerdere mooie opdrachten uit voort zullen vloeien in 2013 en dat geeft een goed gevoel.
Caroline doet het uitstekend op de opleiding en heeft het naar d'r zin in Amsterdam. Frank lijkt na lange tijd te berusten in zijn amsterdamse status en kreeg opvallend positieve kritieken gisteren op de ouderavond. Een noemenswaardige meevaller.
Wat meer kan een mens wensen? Er liggen leuke dingen in het verschiet en met Oud en Nieuw binnen handbereik vind ik het een uitgelezen moment om dit blog tot een einde te brengen. Er zijn nog voldoende zaken onbesproken gebleven en dus zal ik het toetsenbord zeker weer oppakken, maar ik ga eerst eens op mijn gemak bedenken wanneer en in welke vorm dat dan moet zijn.
Rest mij niets anders dan iedereen te bedanken voor de interesse, het intensief meeleven en de commentaren, al dan niet op het blog. We komen elkaar vast weer ergens tegen, hopelijk niet enkel digitaal maar bij voorkeur in levende lijve.
Speciale dank aan de bedenkers van de serie Loenatik, Karen van Holst Pellekaan en Martin van Waardenberg, die ons zo ontzettend veel plezier hebben bezorgd met de afleveringen en gevleugelde uitspraken zoals gereflecteerd in de titel van dit stukje. Uitspraken die Caroline, Frank en ik nog bijna wekelijks gebruiken, veelal onbegrepen door onwetende toeschouwers.
Het is mooi geweest.

Licht

Het is eindelijk zover. De meest besproken plankjes aller tijden verlichten de keuken. Gegeven dat ze ongezien op maat zijn gemaakt vreesde ik het ergste maar dat viel alles mee. Ze zijn mooi. En niet alleen de keuken is naar wens verlicht. Boven de eetkamertafel prijkt de Heracleumlamp van Moooi. Ik staar liefdevol naar de drieënzestig ledblaadjes waar ik zo'n lange tijd omheen heb lopen dralen alvorens ze aan te schaffen.
Deze zomer kreeg ik op een warme zomeravond een uitnodiging van de buurvrouw op de begane grond om een wijntje in de tuin te komen drinken. Ik voelde me zwaar vereerd. In de anderhalf jaar dat ik hier nu woon heb ik er nog nimmer een bezoeker naar binnen zien gaan, laat staan in de tuin zien zitten. Voorzichtig uitgedrukt is de dame in kwestie erg op zichzelf. Eenmaal binnen kreeg ik een rondleiding, al werd de master bedroom om een duistere reden uitgesloten van de toer. Naar haar eigen zeggen was de badkamer het pièce de résistance. Hij was zeker groot en mooi maar haalde het niet bij het glasmozaïek en de italiaanse wastafel twee etages hoger. Dat gold ook voor de rest van het huis. Er viel weinig af te dingen op de afwerking en dus kuierde ik instemmend achter haar aan.
Echter, toen we niet veel later gezellig wijnslurperd op de loungebanken van de late zomerwarmte genoten, en ik op de achtergevel van 222 II keek, stelde ik in stilte tevreden vast dat er in werkelijkheid maar een echt pièce de résistance bestaat.

Onderzoek

Bij heel wat onderzoeken weet je van te voren al wat de uitkomst zal zijn.
Zoals bijvoorbeeld:
'Intensief gebruik hoge hakken leidt tot rugproblemen.'
'Mensen voelen zich meer aangetrokken tot mensen die lekker ruiken.'
'In zomermaanden wintersport minder populair.'
'Kwaliteit seks verbetert naarmate men beter uitgerust is'.
Als dan vele euro's verder inderdaad het verwachte resultaat gepubliceerd wordt denk ik altijd: duhh, met een beetje logica kom je tot exact hetzelfde antwoord in een fractie van de tijd. Alsof je kapot moe nog eens de sterren van de hemel vrijt.
Maar er is een onderzoek waar ik wel nieuwsgierig naar ben. Mijn goede ideeën en oplossingen voor problemen ontstaan namelijk bijna altijd onder de douche. En ik heb zomaar het idee dat water een inspiratiebron is voor veel meer mensen. Misschien ook vandaar dat we zo'n vindingrijk en ondernemend volkje zijn. Kan iemand dat even checken?

Alles is familie

Een hele leuke film. Niets meer en niets minder. Zelfs Carice was te pruimen.

Groen

Voordat ik roemloos ten onder ging in het bedrijf, heb ik nog een alleraardigst stukje geschreven (al zeg ik het zelf) voor de externe nieuwsbrief in het kader van duurzaamheid met als kapstok het nummer van Kermit - It's not easy being green.
Tot mijn ontsteltenis zag ik vandaag de publicatie voorzien van een naam en foto die niets met mij te maken hadden. Verontwaardigd las ik de tekst: Geschreven door.....
Ja, ammehoela. Hoe zat dat ook al weer met intellectueel eigendom en zo. Enfin, het is de tijd van makkers staakt uw wild geraas, dus zal ik jullie niet langer vervelen met mijn inmiddels groen aangelopen hoofd en bijbehorend gevloek. In plaats daarvan geef ik graag nog even het woord aan Kermit.

Italy: Love it or leave it

Nee dan "Italy: Love it or leave it. Dit keer geen italiaanse folklore of een exhibitie van Prada en Gucci maar een documentaire over de mindere kanten van het land. De armoede, ongeschoolden, vervuiling, sluiting van fabrieken en fanatici die Berlusconi aanhangen. Allen komen ze aan bod met de vraag of jongeren het land niet zouden moeten ontvluchten om elders een beter heenkomen te vinden. Gefilmd door twee italiaanse jongens die samen in zes maanden tijd in een Cinquecento kriskras door Italië reizen. De een is voor blijven en de ander van mening dat ze weg moeten.
Wat het uiteindelijk wordt is voor de kijker. Voor de fervente Italië-aanhanger is het even slikken maar daarom niet minder boeiend.
Noemenswaardig daarnaast is het balkon(netje) van theater De Uitkijk op de Prinsengracht waar de film draait. Door de sfeer en tafeltjes waan je je een beetje in een van de kleine theaters in New York. Een aanrader.

Amour

Het komt weinig voor maar een enkele keer overweeg je uit een film weg te lopen. En achteraf gezien hadden we dat ook moeten doen. Bij 'Amour' was het weer eens zover. Echt, ik hou van langzame films maar dit sloeg helemaal nergens meer op. De mensen in de zaal waren na afloop zo stil dat we bang waren zich letterlijk doodverveeld te hebben.
Wat ons betreft mag het Nederlands Instituut voor de Classificatie van Audiovisuele Media hier een aparte categorie voor aanmaken van 60 jaar en ouder. Zit je onder deze leeftijdsgrens?
NIET DOEN!!!!

Veiling

Voor menigeen wellicht de normaalste zaak van de wereld, maar wij vonden het enorm spannend om op de veiling van gisterenavond de eigen stukken voorbij te zien komen.
Binnenlopen in veilinghuis De Eland is al heel leuk vanwege de aangename ongedwongen sfeer die er hangt. Je voelt je allesbehalve opgelaten. De ruimte die normaal voor expositie van de stukken wordt gebruikt was omgetoverd tot veilingzaal. We gingen zitten en bemerkten dat de preview op het scherm zowaar een van onze schilderijen toonde. Dat dit geen graadmeter voor succes is bleek later wel. Het stuk bleef onverkocht.
Om kwart over zeven was de zaal al aardig gevuld en al snel begon de veiling. Maar liefst meer dan vijfhonderd schilderijen passeerden. Daar krijg je als veilingmeester behoorlijke dorst van lijkt mij.
Het duurde even voordat we aan de beurt waren. Zoals verwacht bracht de Antoni Tapies het meeste op, zelfs iets boven de getaxeerde waarde. Rijk ben ik er niet van geworden maar leuk en leerzaam was het wel. Onder andere weet ik nu dat ik de ballen verstand heb van kunst maar ook dat het me heerlijk lijkt om veilingmeester te zijn.

Glossy

Dit is de Quote van december 2012

En dit Caroline op pagina 21

Schoenen

Iedereen droomt wel eens van het winnen van de Lotto. Het hoeft niet eens tien miljoen te zijn maar zo'n paar tonnetjes, net om het allemaal éven iets makkelijker te maken, zijn zeker niet te versmaden.
De een zal direct een wereldreis boeken, de ander zijn baan opzeggen. "Meneer De Vries? Die werkt hier niet meer."
Vergeet de arme kindertjes in Afrika. Hoe erg ook, mijn allereerste rijkeluiswens betreft schoenen. Heel veel nieuwe schoenen. Waren we in Londen al onder de indruk van de Shoe Gallery, in Dubai opende onlangs Level Shoe District. 9.000 (!) vierkante meter schoenen, schoenen en nog eens schoenen.
Stel je voor. Met de A380 naar warme stranden en een zevensterren hotel. Hamsteren bij de Level Shoe District en 's avonds dineren in de top van de Burj Khalifa. Dat is nog eens wat anders dan vanuit de sky lounge van het Hilton op smurfenhoogte naar een armetierige Bijenkorf loeren.
Op de terugweg natuurlijk wel over Rome voor een goede espresso, de nieuwste Pomellato en om er een paar tassen bij te shoppen. Of draai ik nu heel erg door?

Stedelijk

Gezien de ellenlange rijen voor de kassa had ik niet verwacht op korte termijn het Stedelijk Museum te bezoeken, totdat een slimmerik bedacht dat het ook wel eens 's avonds open kon zijn. Tot 10 uur maar liefst. Het was heerlijk om er rond te lopen. Niet enkel vanwege de kunst maar zeker ook om het gebouw tot in detail te bekijken. Wonderschoon is het geworden.
Van De violoniste van Chagall naar De Dam van Breitner en alles wat daar tussen zit. Jeff Koons, Rietveld, Mondriaan en minder bekende zielen. Het Stedelijk biedt voor iedereen voldoende kijkplezier. En heel prettig dat je voor de teksten bij de werken geen bril nodig hebt.

15

Rijlessen en eindexamen zijn nog maar anderhalf jaar verwijderd. En vanavond natuurlijk sushi.

Jagten

Bepaald geen film voor een romantische date maar wel een om uitgebreid over na te praten. Het liefst met een stevige borrel om de smaak van de vele tenenkrommende scenes mee weg te spoelen. Sinds tijden zag ik de zaal in Rialto bijna helemaal gevuld, en niet alleen heb ik er ademloos zitten kijken maar ben ook definitief voor Mads Mikkelsen gevallen.

Nieuw

De expansiedrift van Loetje duurt voort. Kort geleden opende nummer vijf haar deuren in een mooi pand aan de Ruyschstraat 15 in Amsterdam. Het stukje stad tussen de Wibautstraat en de Amstel is altijd een tikkeltje ondergewaardeerd gebleven. Met de komst van de succesformule wordt het tijd dat dit definitief tot het verleden behoort.
Binnen verraden de verschillende details de vroegere inrichting van het gebouw. Het plafond is overduidelijk verhoogd en een lichtstraatje markeert de oude scheiding met het buurpand
In de originele Loetje wordt je naar je plek  geschreeuwd, in Laren onthouden ze je gezicht en begeleiden ze je vervolgens naar de tafel en in Ouderkerk versta je helemaal niets. Akoestiek en Loetje zijn nergens een perfect match. Om hier te eten moet je in het verleden niet voor al te veel concertboxen hebben gestaan of een gehoorapparaat van onberispelijke kwaliteit bezitten. Bij Loetje Oost is dit niet veel anders. Daarentegen ben ik wel van mening dat het de mooiste van de vijf is. Warm en smaakvol ingericht met uiteraard de overbekende gerechten op de kaart en vriendelijk personeel. Ook hier zal het zeker goed gevuld zijn in de toekomst.

Mattûh

Het is zaterdag. Chique en iets minder chique Amsterdam zit onder het genot van wentelteefjes met aardbeien en slagroom op een terras in Oud-zuid. Het is fris maar het terras is verwarmd en voorzien van plaids zodat de gasten zich met gemak buiten in de najaarszon kunnen nestelen. Het terras zit dan ook vol. Tassen met vers aangeschafte Italiaanse schoenen staan in de Shoebaloo- en Manwoodtassen geduldig te wachten tot moeders hun Gucci zonnebril op de juiste wijze in het haar geplaceerd hebben terwijl de kinderen het laatste restje rivierkreeftjes van het bord afschrapen en opeten zonder op hun Burberryrokje te morsen. Dat Holleeder er ook zit is niet erg. Heeft straf uitgezeten en brengt enkel nog gevonden voorwerpen naar het politiebureau. Alles is vergeten en vergeven. Nee, het leven is mooi in Amsterdam-zuid. Zo vredig.
Maar dan gaat het mis. Terwijl de Choparddiamanten in de horloges rinkelen en een klassieke donkerblauwe Bentley aan de bezoekers voorbij trekt duikt vanuit het niets een sportschoolhouder op die begint in te beuken op de Amsterdamse troetelcrimineel terwijl deze van zijn welverdiende espresso nipt. Holleeder moet een paar flinke tikken incasseren en uit angst dat de kogels in het rond gaan vliegen stuift de rest van het zwarte geld uit elkaar en vlucht. Willem is slim en doet niets. Al vroeg geleerd om de vermoorde onschuld te kunnen spelen, hoewel dit bij nader inzien nou eigenlijk meer een voorbeeld is van de onvoltooid tegenwoordige toekomende tijd.
De politie voert de amokmakers af en de werkelijke held van die dag blijft achter. Waar een ander namelijk dolgelukkig zou zijn dat het matpartijtje tussen Willem en Dick buiten heeft plaatsgevonden en stilzwijgend de gebroken stoeltjes zou vervangen, doet de eigenaar van Joffers aangifte. Kijk, dan heb je pas echt ballen.

Korea

Het is er normaal gesproken razend druk en ook nu loopt er aardig wat volk naar binnen. Naar we aannemen voornamelijk Koreanen want het onderscheid tussen de verschillende Aziatische volkeren is en blijft voor een kaaskop nou eenmaal niet eenvoudig.
Restaurant Korea is doelmatig ingericht zonder al te veel tierlantijnen maar met ruime tafels en goede stoelen. De menukaart die we krijgen is in het Koreaans, Engels en Nederlands maar dan nog zeggen de gerechten ons helemaal niets. Na een korte delibratie besluiten we op goed geluk te bestellen. Ieder een voor- en hoofdgerecht.
Er komen veel bakjes en kommetjes met lekkere dingen op tafel. Omdat we geen idee hebben wat we krijgen en de gerechten in de bakjes niet allemaal even herkenbaar zijn, komen de voorgerechten net als we denken dat we ze op hebben. Een ding is zeker; met honger zul je hier de deur niet uitgaan.
Gelukkig bestaat mijn hoofdgerecht uit een heerlijke, grote, niet al te zware maaltijdsoep en Nico krijgt een brander waar je dun gesneden kalftong op klaar maakt. Met de gegrilde plakjes, bijgeleverde slabladeren, julienne gesneden lente-ui, witte rijst en bonen- of sesamsaus maak je een mooi pakketje dat je opeet.
Het personeel spreekt geen woord Nederlands maar wijst ons vriendelijk de juiste werkwijze en draagt extra kommen en schotels aan omdat we willen delen.
Ontzettend leuk om hier nu eindelijk een keer gegeten te hebben. We gaan zeker op herhaling.

Wintertijd

Met dank aan Trudie voor het toesturen.

Fijne energie

Na een mooie dag duik ik de supermarkt in voor een paar boodschappen. Bij de kassa knik ik naar een vriendelijke dame voor me. Terwijl we staan te wachten valt me op dat ze me aanstaart, maar kijken mag natuurlijk. Als ze klaar is met afrekenen raakt ze me kort aan en zegt: "Je hebt hele fijne energie, wist je dat? Ik heb een beetje van je gepikt."
Dat weten we dan ook weer.

Bofkont

Een paar uurtjes op een zonnig terras vertoefd op de warmste 22ste oktober ooit gemeten, in de stad die na San Francisco het meest te bieden heeft volgens de Lonely Planet.
Jij zou toch maar moeten werken vandaag.....

Sonja

Na het debacle met Holleeder had CT weer een gast waar daadwerkelijk van te leren valt. Sonja Barend. Op het hopeloos bespottelijke interview na dat ze ooit met Mick Jagger had een ontegenzeggelijk gedegen vakvrouw. - Het gesprek tussen die twee was werkelijk tenenkrommend en is te vinden op YouTube voor diegene die het nooit gezien hebben. -
Waarom ik het vooral zo leuk vond om naar haar te kijken was haar verkreukelde hoofd. Geen spoortje botox of fillers, geen facelift of andere enge behandelingen maar simpelweg het uiterlijk dat bij haar leeftijd hoort. Als ze hard lacht verdwijnen alle lijnen en is ze voor korte tijd dertig jaar jonger. Koningin Beatrix, prinses Margriet en Neelie Smit Kroes hebben exact hetzelfde. Een genot om naar te kijken. Je zou bijna vergeten dat het zo ook nog kan. Complimenten voor de dames.