Glossy

Dit is de Quote van december 2012

En dit Caroline op pagina 21

Schoenen

Iedereen droomt wel eens van het winnen van de Lotto. Het hoeft niet eens tien miljoen te zijn maar zo'n paar tonnetjes, net om het allemaal éven iets makkelijker te maken, zijn zeker niet te versmaden.
De een zal direct een wereldreis boeken, de ander zijn baan opzeggen. "Meneer De Vries? Die werkt hier niet meer."
Vergeet de arme kindertjes in Afrika. Hoe erg ook, mijn allereerste rijkeluiswens betreft schoenen. Heel veel nieuwe schoenen. Waren we in Londen al onder de indruk van de Shoe Gallery, in Dubai opende onlangs Level Shoe District. 9.000 (!) vierkante meter schoenen, schoenen en nog eens schoenen.
Stel je voor. Met de A380 naar warme stranden en een zevensterren hotel. Hamsteren bij de Level Shoe District en 's avonds dineren in de top van de Burj Khalifa. Dat is nog eens wat anders dan vanuit de sky lounge van het Hilton op smurfenhoogte naar een armetierige Bijenkorf loeren.
Op de terugweg natuurlijk wel over Rome voor een goede espresso, de nieuwste Pomellato en om er een paar tassen bij te shoppen. Of draai ik nu heel erg door?

Stedelijk

Gezien de ellenlange rijen voor de kassa had ik niet verwacht op korte termijn het Stedelijk Museum te bezoeken, totdat een slimmerik bedacht dat het ook wel eens 's avonds open kon zijn. Tot 10 uur maar liefst. Het was heerlijk om er rond te lopen. Niet enkel vanwege de kunst maar zeker ook om het gebouw tot in detail te bekijken. Wonderschoon is het geworden.
Van De violoniste van Chagall naar De Dam van Breitner en alles wat daar tussen zit. Jeff Koons, Rietveld, Mondriaan en minder bekende zielen. Het Stedelijk biedt voor iedereen voldoende kijkplezier. En heel prettig dat je voor de teksten bij de werken geen bril nodig hebt.

15

Rijlessen en eindexamen zijn nog maar anderhalf jaar verwijderd. En vanavond natuurlijk sushi.

Jagten

Bepaald geen film voor een romantische date maar wel een om uitgebreid over na te praten. Het liefst met een stevige borrel om de smaak van de vele tenenkrommende scenes mee weg te spoelen. Sinds tijden zag ik de zaal in Rialto bijna helemaal gevuld, en niet alleen heb ik er ademloos zitten kijken maar ben ook definitief voor Mads Mikkelsen gevallen.

Nieuw

De expansiedrift van Loetje duurt voort. Kort geleden opende nummer vijf haar deuren in een mooi pand aan de Ruyschstraat 15 in Amsterdam. Het stukje stad tussen de Wibautstraat en de Amstel is altijd een tikkeltje ondergewaardeerd gebleven. Met de komst van de succesformule wordt het tijd dat dit definitief tot het verleden behoort.
Binnen verraden de verschillende details de vroegere inrichting van het gebouw. Het plafond is overduidelijk verhoogd en een lichtstraatje markeert de oude scheiding met het buurpand
In de originele Loetje wordt je naar je plek  geschreeuwd, in Laren onthouden ze je gezicht en begeleiden ze je vervolgens naar de tafel en in Ouderkerk versta je helemaal niets. Akoestiek en Loetje zijn nergens een perfect match. Om hier te eten moet je in het verleden niet voor al te veel concertboxen hebben gestaan of een gehoorapparaat van onberispelijke kwaliteit bezitten. Bij Loetje Oost is dit niet veel anders. Daarentegen ben ik wel van mening dat het de mooiste van de vijf is. Warm en smaakvol ingericht met uiteraard de overbekende gerechten op de kaart en vriendelijk personeel. Ook hier zal het zeker goed gevuld zijn in de toekomst.

Mattûh

Het is zaterdag. Chique en iets minder chique Amsterdam zit onder het genot van wentelteefjes met aardbeien en slagroom op een terras in Oud-zuid. Het is fris maar het terras is verwarmd en voorzien van plaids zodat de gasten zich met gemak buiten in de najaarszon kunnen nestelen. Het terras zit dan ook vol. Tassen met vers aangeschafte Italiaanse schoenen staan in de Shoebaloo- en Manwoodtassen geduldig te wachten tot moeders hun Gucci zonnebril op de juiste wijze in het haar geplaceerd hebben terwijl de kinderen het laatste restje rivierkreeftjes van het bord afschrapen en opeten zonder op hun Burberryrokje te morsen. Dat Holleeder er ook zit is niet erg. Heeft straf uitgezeten en brengt enkel nog gevonden voorwerpen naar het politiebureau. Alles is vergeten en vergeven. Nee, het leven is mooi in Amsterdam-zuid. Zo vredig.
Maar dan gaat het mis. Terwijl de Choparddiamanten in de horloges rinkelen en een klassieke donkerblauwe Bentley aan de bezoekers voorbij trekt duikt vanuit het niets een sportschoolhouder op die begint in te beuken op de Amsterdamse troetelcrimineel terwijl deze van zijn welverdiende espresso nipt. Holleeder moet een paar flinke tikken incasseren en uit angst dat de kogels in het rond gaan vliegen stuift de rest van het zwarte geld uit elkaar en vlucht. Willem is slim en doet niets. Al vroeg geleerd om de vermoorde onschuld te kunnen spelen, hoewel dit bij nader inzien nou eigenlijk meer een voorbeeld is van de onvoltooid tegenwoordige toekomende tijd.
De politie voert de amokmakers af en de werkelijke held van die dag blijft achter. Waar een ander namelijk dolgelukkig zou zijn dat het matpartijtje tussen Willem en Dick buiten heeft plaatsgevonden en stilzwijgend de gebroken stoeltjes zou vervangen, doet de eigenaar van Joffers aangifte. Kijk, dan heb je pas echt ballen.