Er was eens.... een bodemloze wasmand. Hij stond in Amsterdam. De wasmand moest wel een bodem hebben want alle was bleef er keurig in liggen. Maar hoe de vrouw des huizes ook haar best deed, hij wilde maar niet leeg. Met zijn betoverde inhoud stond hij haar daar in de hoek uitdagend aan te grijnzen. Uiteindelijk werd de vrouw zo wanhopig dat ze de wasmand met kleding en al het raam uit gooide. Het mocht niet baten. Op de plek waar eerst de mand had gestaan bleek nu alle vieze was te liggen.
Gekheid natuurlijk, al ging ik bijna in dit "Grimm"ige item geloven. Terwijl ik gestaag de machine blijf vullen en denk dat het einde nu echt in zicht is, stuit ik op het sokkenkerkhof rond Frank z'n bed, die ik mismoedig in de mand gooi voor de volgende ronde. Misschien ben ik geen goede huisvrouw, deugt mijn planning niet of houdt het daadwerkelijk nooit op. Iemand nog interessante tips? Want voor vandaag ben ik er weer helemaal klaar mee
Tot op het bot beledigd was ie. Nooit meer zou hij naar Ajax weerkeren. Maar niets zo veranderlijk als een mens en onze Louis wil best wel weer directeur bij Ajax worden, ondanks het feit dat het meerendeel van het volk de gang van zaken niet heel erg fris vindt. Eerst met Truus lekker drie weekjes op vakantie en dan maar hopen dat de commotie over is, alvorens aan de slag te gaan.
Ik weet dat Louis best een hele aardige peer is, maar Louis, waarom laat je je in hemelsnaam gebruiken voor dit soort spelletjes? Je wilt toch simpelweg van harte welkom zijn? Met open armen worden ontvangen? We weten allemaal hoe snel je in je wiek geschoten bent en hoe lang jouw tenen zijn. Dit is dan wel een beetje vragen om moeilijkheden of niet? Het paard achter de wagen spannen. De hele nederlandse pers zal potloodpunten zitten slijpen als waren het sabels. Daar kun je helemaal niet tegen. Je weet niet hoe snel je achter Truus weg moet kruipen in zulke situaties. Niet doen nou! Je kunt je nog bedenken. Opnieuw.
Mijn mening lijkt duidelijk in deze. Mocht er toch nog enige twijfel over bestaan is het misschien goed de ware illustratie bij de titel van dit stukje te googelen.....
Het is weer eens zover. Van de ingezamelde 16 Pink Ribbonmiljoenen blijkt slechts minder dan twee procent daadwerkelijk aan onderzoek te zijn besteed. Prachtige beelden van een stamelde, roze aangelopen, ad interim directeur op de buis om te vertellen dat ze zo mooi suplementair zijn aan het Kankerfonds. Tsja, ik kijk er niet van op.
Vermakelijk werd het toen ik vanmorgen de reacties op het internet zag van de donateurs. Moord en brand werd er geschreeuwd. "Schandalig!" "Ik ben zo teleurgesteld." en ga zo maar door. Een van de dames piepte dat ze de afgelopen vijf jaar vijf euro per maand had overgemaakt. Van dit geld heeft dus minder dan zes euro een microscoop of reageerbuis met een moelijk kijkende wetenschapper bereikt, en zit er een groepje slimmeriken riant uit te buiken op een mooi strand op Barbados van de rest van het geld, met een vette cocktail in de hand.
Maar waarom dan ook geven aan een club die zich profileert met goedkope roze prularmbandjes en dito sneue Marlies Dekkers bh's? En wat is dat voor onzin dat het enkel maar over borstkanker gaat? Alsof dat meer kinderen ouderloos maakt dan andere kankers. Waarom zijn mensen toch zo stom dat ze altijd verleid moeten worden met onnodige rotzooi terwijl je je geld ook simpelweg bij het reguliere KWF kwijt kunt? Minder flashy natuurlijk, dus minder interessant waarschijnlijk.
Kanker blijft een verschrikkelijk ziekte omdat er zoveel ouders aan sterven en jonge kinderen achterlaten, die het maar zonder hen moeten zien te redden, om dan maar even een van mijn eigen trauma's aan te halen. Daarom doneer ik al vele jaren aan het KWF in de hoop dat mijn geld goed besteed wordt. Zouden een hoop andere mensen ook eens moeten doen.
We kunnen weer! D-day is voorbij. De aanval was geslaagd, de manschappen hebben goed werk geleverd en weinig averij opgelopen. Het leven in de loopgraven was zwaar. Geconcentreerd op de eerste levensbehoeften zijn de meeste nieuwsfeiten en wetenswaardigheden volledig aan mij voorbij gegaan.
Natuurlijk heb ik het over de bedrijfspresentatie die ik afgelopen dinsdag heb gehouden en die de laatste maanden al mijn tijd en energie heeft opgeslokt. Maar op wat kleine puntjes na zit het werk er nu op en kunnen we door. Intussen hebben de onderwerpen om over te schrijven zich in rap tempo opgestapeld. Ik kan niet wachten om te beginnen. Nog even de laatste kruitresten verwijderen...
Een verjaardag is geen verjaardag zonder sushidiner, zeker die van Frank niet. Dus waren we gisteren op het Leidseplein om rijst met rauwe vis te snavelen. Laat nou net tegenover ons restaurant de groene loper voor de Call 0f Duty MW3 liggen. Camera's zoemden en flitsten terwijl de BN'ers bleven komen, zoals het nederlands honkbalteam, popgroep Di-rect, diverse voetballers, dj's, televisiepresentatoren en nog veel meer. En dat alles op een paar meter afstand, precies voor ons neus. Een gezellig gesprek aan tafel zat er even niet in met twee kinderen die met hun neus tegen het raam aangeplakt zaten, maar dat maakte niet uit.
Tussen het gedrang van doorgewinterde paparazzi stonden deze twee jongens van een jaar of achttien hun filmpje te draaien. De linker gewapend met hele foute Pradagympen en de rechter met een Sony thuiscameraatje. Het ging er professioneel aan toe; aftellen, uitzoomen en close-up. Onwennig nog, maar wel met verve. Op de foto is het helaas niet goed te zien maar tussen de beide jochies hangt het stroomdraadje van de camera naar de microfoon. Ze waren zóóó schattig.
Het leek zo ontzettend makkelijk. De man op televisie maakte in een handomdraai met gehakt en bladerdeeg verse saucijzenbroodjes. Kan ik ook, dacht ik.... NOT! Het deeg bladerde niet waardoor mijn broodjes met gemak als kanonnenvoer de hele Armadavloot plat hadden kunnen leggen. Afgezien van dit misbaksel werd het een heel aardig weekend, met wel heel veel verjaardagen.
Na al dit feesten heb ik vandaag een snipperdag. Zo jammer dat dit woord nooit meer gebruikt wordt. Lekker hollands en je weet meteen wat er mee bedoeld wordt. Na hier de puinhopen geruimd te hebben ga ik dus precies doen waar ik zin in heb. Dat is pas echt feest.
Nog drie jaar van een rijbewijs verwijderd, vis- en voetbalfan en pingexpert. Over een paar dagen is het zover. Ik kan natuurlijk nog veel meer leuks vertellen maar zal het laten. Tiener zijn is al niet zo makkelijk laat staan dat je moeder daar nog een schepje bovenop doet.
