"Tijdens de lunch ga ik je weer pakken."

TV

Het is verrassend hoeveel uur televisie je ziet als je je een paar dagen niet helemaal lekker voelt. Zigzaggend tussen alle talentenshows kon ik hier en daar ook nog wat aardigs vinden. Zoals het tennistoernooi voor ex-profs in Rotterdam. Moest ik Lendl vroeger altijd verdedigen dat het best een leuke kerel was ondanks dat er nooit een lachje op z'n gezicht te bespeuren was, hier stond een breedlachende Lendl, met custom made racket, die de ene grap na de andere maakte. Wel met een aardig buikje in z'n rode shirt maar op je 51ste mag dat ook best. De andere grote lolbroek herkende ik niet maar bleek inderdaad Baghdatis te zijn (dank je Rob). Het zag er uit als een schoolreisje voor volwassenen met de tennisbaan als speeltuin,
Verder ben ik sinds kort aanhanger van Eva Jinek en al veel langer van Annemarie van Gaal. Beide dames waren gisteren te zien in de talkshow van Jinek waardoor Harry Mens toch enigszins het onderspit moest delven. Het programma is nog niet helemaal wat het moet zijn maar voor de korte looptijd krijgt Eva van mij het voordeel van de twijfel. Beetje her en der bijschaven en het komt helemaal goed. Britten en amerikanen hebben natuurlijk al heel lang ochtenduitzendingen en het wordt hoog tijd dat het hier ook een keer lukt.

Moderne communicatie

Ik ben Ping-, What's app- en smsmoe. Eigen schuld denk ik dan. Er zijn dagen geweest dat ik bijna 70 smssen op een dag ontving en waarschijnlijk is dit getal voor mijn kinderen of andere mensen peanuts. Zij pingen de hele dag door en het aantal berichten dat zij ontvangen zal met gemak een veelvoud zijn. Ik ben zeker niet anti maar soms is even de telefoon pakken niet alleen veel efficiënter maar ook veel aardiger. Intonaties meesturen met jouw bericht is namelijk nog steeds sience fiction. Ik hoop van harte dat dat zo blijft.
Nadat ik laatst mijn Hyves-account verwijderd heb, staat mijn Facebook nu ook op de nominatie. Afgelopen week kwam ik er namelijk achter dat mijn directie daar ongestoord heeft rond zitten neuzen en feilloos alle foto's kon benoemen die daar te zien zijn. Ik was geschokt. Niet dat er compromiterende plaatjes te zien zijn, maar het gaat ze gewoon niets aan. Een paar jaar terug had ik al zo'n zelfde ervaring maar blijkbaar kan ik maar niet aan wennen dat mensen me dermate interessant vinden en er eens lekker voor gaan zitten. Misschien omdat ik andersom de behoefte niet zo voel. Met aangepaste privacy-instellingen kijk ik het nog even aan.

München II

Alleen al de ontmoeting gisterenmiddag met een speciaal iemand die ik een tijd geleden heb leren kennen maakte het bezoek aan München meer dan de moeite waard. Nee, namen noemen doen we hier natuurlijk nog steeds niet. Omdat ik bepaald niet de enige was die hem wilde spreken, waren er aardig wat mensen getuige van mijn wat onhandige presentatie. Even had ik daarom spijt toen ik de man in de drukte van de beurs wat verlegen en met rood hoofd aansprak. Eigenlijk zelfs zo erg dat ik me de hele terugweg naar huis heb af zitten vragen waarom ik nou toch nooit m'n grote mond kan houden. Des te leuker was het er vandaag achter te komen hoe zeer het op prijs werd gesteld.
De reis begon goed. Gestoken in een jurkje en met schoenen op de band heb ik een overijverige dounanière dit keer kunnen omzeilen. Dankzij de duitse taxichauffeur die 200 op de snelweg reed en alle rotondes rechtdoor nam, verscheen ik stipt op tijd op mijn eerste afspraak. Het vlotte lekker en de dagen vlogen om.

Met het fijne gevoel dat het weer over was en met voeten gesloopt door twee dagen onafgebroken kilometers op hakken lopen, stapte ik op Schiphol blootvoets in de auto. Schade Deutschland, alles ist vorbei.

Lesbische humor

Vraag: Waar ligt een man als een vrouw een geweldig orgasme heeft?

Antwoord: In de weg.

München

Terwijl het uitbundige bieren van het Oktoberfest al afgelopen is ben ik morgen toch in München, namelijk voor de beurs. Met naar verluid circa 1600 standhouders, de grootste van Europa. Ik verheug me erop.
Het grote genieten begint bij de douane op Schiphol. Omdat het poortje bij de scan altijd wel bliept als ik er door heen loop laat ik me lijdzaam betasten door 'iets' in uniform. De geestdrift die daar aan de dag gelegd wordt kan namelijk nooit verband houden met een vrouw. Zelfs de binnenzijde van broek of rok ontkomt niet aan grijpgrage vingers, en zoals altijd ga ik me weer verbijten en weersta de behoefte om er eens flink op los te slaan. Ik vertik het me te laten kennen en blijf lachen. Als de vlucht maar op tijd gaat is alles best.
Van het vliegveld race ik naar de beurs om daar bij de ingang mijn eerste afspraak op te wachten. De evenementen hieropvolgend vloeien moeiteloos in elkaar over. Tussen handen schudden, braadworst, lawaai en geconditioneerde gesprekken hoop ik van harte nog ergens de incheck in het hotel te kunnen frommelen. Kwestie van creatief met tijd omgaan.

Echt, het is heus wel leuk, al is enige zorg over het gezelschap wel op z'n plaats. Ik zal de komende dagen weer dankbaar gebruik gaan maken van het zelfvertrouwen dat iedereen me altijd in zulke grote mate toedicht. Met een beetje mazzel valt m'n telefoon uit en verdwaal ik.....

Hobbelig weekje

Afgelopen week ben ik de grote vergaderzaal in Utrecht amper uit geweest. De ramen waren er brandschoon dus heb ik niets van het mooie weer hoeven missen. 's Ochtends vroeg beginnen, informatie verzamelen en zorgen dat het ook nog representatief op papier komt. Het resultaat van al dat harde werken ligt nu ter beoordeling bij een van de klanten. Ik viel prompt in slaap toen ik gisteren thuis kwam. Frank is terug van kamp en ziet er, met dikke zwarte randen onder zijn ogen, al net zo fruitig uit als ik. Zoiets als Morticia en Pugsley Addams.
Maar er waren ook leuke dingen. Dinsdag had ik tijdens een bezoek aan Rotterdam een stiefkwartiertje om frisse lucht op te snuiven voor mijn afspraak begon en blunderde vervolgens door me aan een wildvreemde voor te stellen. Het verbaasde me dan ook niet dat ik een bekeuring onder de ruitenwisser van de auto vond bij terugkomst. Bij nadere inspectie  bevatte het witte papiertje echter helemaal geen boete maar een uitnodiging en liefdesverklaring van mijn eerdere vergissing! Door de aanwezigheid van een collega heb ik alle flauwe grappen daarover de rest van de week moeten aanhoren.
Woensdagavond stonden we met z'n allen lekker op een amsterdams terras te borrelen met aansluitend een erg levendig etentje en eindelijk eens wat andere onderwerpen dan werk. Na zo'n avond kun je makkelijk met z'n zessen terug in de auto wat de volgende debiele foto's opleverde....