Zoeken in deze blog

vrijdag 3 juni 2011

Plat

Ik ben om. In mijn nieuwe amsterdamse woonkamer prijkt tegenwoordig een gigantische flatscreen. Ook nieuw.
Zo groot is ie eigenlijk niet maar ik moet nog steeds aan het formaat wennen. Eerlijk is eerlijk; het beeld is mooi en haarscherp. Waarschijnlijk heeft dat ook iets met m'n UPC-kastje te maken maar zeker weten doe ik dat niet.
Frank z'n kamer was vanaf het begin af aan al geflatscreend en nu alleen mijn slaapkamer nog. Het enorme gevaarte dat er nu nog staat ziet er redelijk belachelijk uit. Dik en ongewenst.
Zijn enig bestaansrecht heeft te maken met mijn belabberde banksaldo. Tragisch....

zaterdag 5 juni 2010

WK

Hierbij de meest gunstige wk-opstelling. (met dank aan collega Saskia)

zondag 23 mei 2010

Op een mooie Pinksterdag....

God zij dank liggen we nog op koers. Niet zwanger, niet van een behanger of een franse zanger en ook niet van iemand uit Den Haag. Hondje bijt nog steeds niet en dat maakt deze mooie dag des te beter.
Voor wie dit alles abracadabra is de volgende link.

vrijdag 21 mei 2010

Een avond vol verrassingen

Wat gebeurt er als een van je homofiele collega's afscheid neemt in een amsterdamse kroeg?
Bijkbaar heel veel vreemde dingen.
Bij de grappig bedoelde uitreiking van 'de roze microfoon' als prijs voor de beste homofiele vastgoedman ging het al goed mis. Tussen de genomineerden verscheen een keurig getrouwde collega met twee kinderen, die op dat moment door zo'n 80 man bijzonder vreemd werd aangekeken. De vergissing ging echter geheel voorbij aan de presentator die er vervolgens nog een schepje bovenop deed en de persoon in kwestie flink uitlichtte in de geknutselde sheets. Levensgroot verscheen hij op de door beamer aangelichte muur en wederom kromp iedereen in elkaar. De microfoon kwam, evenals een, vers uit de Achterhoek getrokken, fake Frans Bauer en kijk aan: de polonaise was geboren.
Ten tijde van al dit moois werd de nagelnieuwe auto van een andere collega leeggeroofd en reed ik rond half 10 achterop de fiets bij iemand eindelijk naar iets te eten toe.
Iedereen in rep en roer de volgende dag. De geleden materiële en emotionele schade werd breed uitgemeten, klachtencodecommissses in het leven geroepen en de een na de ander sprak er schande van. Vreemd genoeg blijken dit dan altijd de mensen te zjn met gezinspakken boter op hun hoofd. De aanwezige cliënten konden het best nog wel waarderen maar de dader leek niet onder publiekelijke excuses uit te komen.
Ik heb weinig mensen zo ongelukkig zien kijken na het ontdekken van een fout. Hij scoorde in ieder geval hoog in de 'Even Apeldoorn bellen'-categorie. De praktijk viel mee. Het slachtoffer had zijn wonden al gelikt en was met een telefoontje prima tevreden geweest.
Het zal wel volle maan zijn geweest.

woensdag 19 mei 2010

Oud

Ik zit 's avonds samen met Frank op de bank.
Frank: 'Mam, zal ik je hand lezen?'
Ik: 'Ja hoor, dat is goed.'
Hij pakt m'n hand en kijkt aandachtig aan de binnenkant.
Frank: 'Ik zie dat je Daniëlle heet. En in Ouderkerk woont. En dat je op 5 mei geboren bent.'
Ik: 'Maar in welk jaar dan?'
Frank: 'Uh..., in 1945.'
Ik: 'Nee joh, hoe kan dat nou? Dan zou ik nu 65 zijn!'
Frank: 'Maar je bent toch op Bevrijdingsdag geboren?'

donderdag 13 mei 2010

Koninklijk?

Het is Hemelvaart en we zijn een werkweek(je) en vliegramp verder.
Van het nederlandse jongetje dat in een libisch ziekenhuis ligt vraag ik me af of hij nou beter af is. Hoe fijn is het om je ouders te verliezen, tussen allemaal vreemden wakker te worden en een vermeende oom en tante op bezoek te krijgen? Uit ervaring weet ik dat dit redelijk traumatisch kan zijn.
Terwijl de wereld zich afvroeg hoeveel mensen er nou daadwerkelijk aan boord waren en Maxime de nederlanders probeerde te tellen, zat ik met drie oud-collega's aan een ethiopische dis in Amsterdam. Aan de Eerste Nassaustraat zit de Queen of Sheba, ofwel een Oost-Afrikaans Specialiteiten Restaurant, zoals ze het zelf noemen.
Als het op afrikaans eten aankomt ben ik nog maagd, maar goed, voor alles is een eerste keer. Het beeld dat zich al snel aan je opdringt als je aan Ethiopië denkt, is er een van uitgemergelde mensen die zich tegoed doen aan gebraden geitenkoppen. Blijkbaar denkt de gemiddelde amsterdammer daar ook zo over want de tent was leeg. Wat in ons geval een bijkomend voordeel was, omdat we doorgaans nogal de neiging hebben veel te veel herrie te maken. De eigenaar was vriendelijk en voorzag ons van een schotel met verschillende soorten vlees en veel groenten. Vork en mes kregen we in de vorm van pannenkoekjes en dat was eigenlijk nog wel leuk.
Het koffie-ritueel hebben we overgeslagen. Ondanks dat dit met veel enthousiasme gebracht werd, zagen we als een berg op tegen de drie slapeloze nachten die op de loer lagen. Na ons kopje thee dat naar kaneel smaakte maar waarschijnlijk ook heel goed tegen kiespijn hielp, gingen we huiswaarts.
Probeer het eens. Voor de prijs hoef je het niet te laten. Met z'n viertjes waren we wel € 96,75 kwijt.

zaterdag 8 mei 2010

Netwerken

Facebook, Hyves, Linkedin en Plaxo. Ik sta overal op maar nergens met verve. Nou ja, het profiel op Linkedin lijkt nog ergens op. Al ontbreekt de foto, de informatie klopt voor zover ingevuld.
Vanmorgen kreeg ik weer een uitnodiging voor Facebook. Ik accepteer altijd maar schaam me vervolgens wetende dat de bezoeker gaat ontdekken dat er geen faces in mijn book staan, al staat hier dan wel weer een profielfoto. Buiten dat het zeeën van tijd kost ben ik er inmiddels achter dat alles wat je op het prikbord zet voor iedereen te lezen is. En ik snap heus wel dat dat de bedoeling is evenals het plaatsen van foto's maar ik voel me naakt en kwetsbaar in dit verzamelwalhalla waar iedereen maar ongevraagd toegang tot heeft.
Waarom dan wel een blog zou je denken?
Toch zit daar een wezenlijk verschil. Mijn blog is veel slechter traceerbaar dan een account op een netwerksite. En ook hier kijk ik wel uit wat ik er precies op zet, en voel ik me regelmatig belemmerd te schrijven wat ik wil. Het zou allemaal nog vele malen leuker kunnen, maar dan hou ik krap twee vrienden over en dat is ook weer niet de bedoeling.
Dus vergeef me en vergeet niet; echte vrienden zijn altijd ook nog thuis welkom of kunnen, heel raar,..... gewoon bellen!

P.S. De leuke foto komt van Evert-Jan en heeft als onderschrift: Facebook nu ook in Afrika.....