:-)

Hoogste tijd voor een update. Vandaag is al weer mijn vierde werkdag. Het internet bij mijn nieuwe werkgever heeft er weinig zin in. Blogplaatjes doet het niet aan en sommige sites zijn afgeschermd met een tijdklok. Nu weet ik dat enkele van ons een Hyves- of Hotmailverslaving hebben, dus echt erg vind ik het niet. Even wennen is het echter wel.

Verder is nieuwe mensen ontmoeten altijd leuk en aan enthousiasme op de werkvloer ontbreekt het zeker niet.

In gedachten repeteer ik de verschillende namen en functies in de hoop dat ik ze met enig gemak kan onthouden en nonchalant met een naam kan schermen. Een bedrijf van deze omvang is mij vreemd al is het helemaal niet zo groot. Het territorium moet nog nodig afgebakend worden en dat vraagt nog heel wat inzet en diplomatie.

What else is new?

Bahi

We zijn er weer. Djerba was een groot succes, en 32 graden Celcius inruilen vandaag voor een koud en waterig zonnetje viel niet mee.

Ons Duizend-en-een-nacht-hotel was inderdaad een sprookje. Aan een hagelwit strand en met de licht groen/blauwe zee, zoals je deze alleen op mooie plaatjes ziet. Ik was er van overtuigd dat Ali Baba nog steeds in een van de hotelkamers huisde, al vernam ik tot mijn spijt dat deze niet uit Tunesië maar uit Oman kwam.

Een week lang hebben we ons niet verroerd, maar uitgebreid geluierd op het strand zolang het kon. Zelfs naar het toilet gaan was al een hele inspanning en werd dan ook zoveel mogelijk vermeden. Ondanks ons voornemen wel een keer naar de markt te gaan, werden de spelletjes beachball ons grootste wapenfeit. Marieke heeft tot dinsdag volgehouden nog te gaan golfen maar zag daar toch, vanwege het schitterende weer, van af.

Bahi is de arabische vertaling van in orde, leerden we van een van de strandwachten.

Deze week was erg bahi.

Finish

Het is eindelijk zover. Laatste dag.

Jan Steen

Ik zat heerlijk op kantoor te werken vanmorgen totdat om kwart voor 10 de telefoon ging. Het was Frank. Of ik aan zijn GGD-onderzoek op school had gedacht?

Help! Nee, natuurlijk niet. Welke dag is dat dan? Vandaag! Hoe laat? Om 10 uur!

Ik had nog precies tien minuten om in de auto te springen en naar Ouderkerk te scheuren, mijn zoon zegenend voor zijn geweldige initiatief om me toch vooral even te bellen.

Precies op tijd arriveerde ik bij school. Het vragenformulier had ik plichtsgetrouw al weken daarvoor ingevuld en mee naar school gegeven gelukkig. Zo'n formulier is trouwens behoorlijk ouderwets en biedt geen ruimte voor het lijdend voorwerp om andere broers en zussen te hebben dan volbloed.

Toen de dame in kwestie dan ook zei: "ik zie dat je geen broers en zussen hebt", antwoorde Frank verontwaardigd: "jawel, drie zussen". Je zou dan denken dat dat zo langzamerhand geen verwarring zou moeten opleveren, maar dat valt tegen. Na de uitleg 'twee van m'n vader en een van m'n moeder' zagen we het kwartje zachtjes vallen.

Na een oké-stempel op z'n voorhoofd vertrokken we weer.

"Help je papa nog even herinneren aan de rapportbespreking volgende week woensdagmiddag", vroeg ik bij het weglopen.

"Maar dan zit papa toch altijd bij Sama Sebo?" was het antwoord.

Arm kind.

Kredietcrisis

(met dank aan Annemarie)

Finale

De laatste dozen zijn bijna ingepakt. De dossierkasten leeg met uitzondering van een paar verdwaalde mappen. Het archief boven ons klinkt nog holler dan anders, en herbergt de stille getuigen van dit bedrijf als wij weg zijn; de dozen met ongebruikt briefpapier en enveloppen.

De telefoon is al redelijk stilgevallen en op vrijdagmiddag aanstaande staat de afscheidsborrel gepland.

In dit 'ghostoffice' maak ik nog een paar briefjes en bereid de overdracht naar de secretaresses voor die een vloer lager zitten. De rest van mijn week zal bestaan uit het afleveren en toelichten van de allerlaatste open eindjes, voornamelijk financiële zaken.

Ongelooflijk dat het gelukt is om alles in zo'n korte tijd zorgvuldig af te wikkelen. Op een paar kleine wanhoopsmomenten na is er door iedereen keihard gewerkt. Geen geklaag of gezeik maar gewoon doorgaan met het vizier op eind maart. Niet lullen maar poetsen.

Buiten een goed gevoel levert het gelukkig ook een hoop waardering op. Ons geploeter is niet onopgemerkt gebleven bij de achterblijvers. Ook voor hen zal het wennen worden de komende tijd.

Dat wordt voor beide kanten nog even slikken vrijdag.

Zomaar een dag

Soms overkomt het je. Dan heb je een dag die niets of niemand kan verpesten. Zo'n dag waarop iedereen aardig lijkt, de zon schijnt terwijl het regent en je gewoon niet uit je goede humeur te branden bent. Zo'n dag die je fluitend doorbrengt, niet vatbaar voor de onaardige opmerkingen van anderen. Sterker nog; je hoort ze niet eens.

Vrijdag was zo'n dag en eigenlijk duurt hij nog steeds voort. Daar verandert zelfs een ritje naar De Hoef niets aan.