Beste Jeroen van Inkel,

Gisteren was ik op je feestje in het Amstelpark. Een leuke gelegenheid met voldoende parkeergelegenheid (niet onbelangrijk) en toeschietelijk barpersoneel. De meneer bij de jassen keek een beetje zuur, maar daar zou ik ook last van gehad hebben als ik op jassen zou moeten passen.
Nu had ik me wel erg verheugd op de jaren 80 muziek en natuurlijk met name disco. Dát viel een beetje tegen. Het feest der herkenning was niet echt van toepassing. Na een veelbelovend begin verviel het geheel al snel tot de dreun die ik ook uit een aso-Toyota hoor komen als ik voor het rode stoplicht sta. En dat vond ik jammer.
Wat ik dan wil? Ik wil ouderwets onvervalst disco waarbij ik telkens weer een nummer hoor dat ik allang vergeten was en me meeneemt naar verlegen gedraai onder een ontzettend foute discobal. Ik wil Relight my fire van Dan Hartman en Is it love you're after van Rose Royce. Ik wil tot in het oneindige The Jacksons en Whether girls en al die andere oude meuk die jij waarschijnlijk niet meer om aan te horen vindt, maar waar je mij een hele leuke avond mee bezorgt. En daar was het je in eerste instantie toch om te doen? Bovendien; Elvis is dood, dat weet je toch?
Als jij beterschap belooft, kom ik zeker nog een keertje terug.
Verder was de avond uitermate geslaagd.
Annemarie en Peter, bedankt voor de heerlijke champagne en het eten. Berend en Roel voor de onaflatende interesse in al mijn nieuwe banen, seksleven en bijscholing op het gebied van Boon en Wanders. En tenslotte Sanne en Patrick voor de enthousiaste danslessen.
Ik vond het een hart-stikke-leuke avond!

Helpdesk

Soms zie ik kort Extreme Home Makover voorbij komen op televisie.
Het programma laat een hysterische club mensen zien die voor een gezin met heel veel pech een compleet nieuw gesponsord huis neerzet in een week tijd. De familie mag ondertussen vaak luilebollen in een Disneyoord.
Geduld om lang te blijven hangen bij het extreme overdreven amerikaanse drama heb ik niet. Het enige wat ik er echt heel erg leuk aan vind zijn de twee vrouwelijke bouwvakkers. Gewapend met electrische zagen en sloophamers zie de blonde kanjers zich in het zweet werken tussen ander klusvolk.
Op kantoor is iets soortgelijks aan de hand. De technische klachten worden hier sinds een aantal weken door twee fragiele maar o zo stoere dames afgehandeld. Met veel plezier hoor ik de conversatie tussen hen beiden aan. Die varieert van verhandelingen over warmwaterpompen, expansievaten en plafondplaten tot ingewikkelde lekkages en rioolonderzoeken.
Leuk, want dit 'dreamteam' doet het inmiddels zo goed dat de klant nog nooit zo tevreden is geweest.

Foekie foekie

Normaal ben ik niet zo van de roddels maar gisteravond moest ik erg lachen om het bericht van GeenStijl dat Wendy van Dijk foekie foekie heeft gedaan met Reinout Oerlemans.

Waarom?

Omdat ik Wendy onuitstaanbaar irritant dun vind en ze zich bovendien minstens zo irritant rechtschapen voordoet. Echt, zuster Teresa was een waardeloze boze toverkol vergeleken bij deze, door zichzelf heilig verklaarde, wandelende tak.

Onze Wen spande direct een kort geding aan met daarop een nog leuker stukje van GS.

Smullen! Ik denk dat het waar is en gok op GS.

Milk

Hij heeft echt bestaan; Harvey Milk, voorvechter van homorechten in Amerika.
Wij wilden de film voornamelijk zien omdat Sean Penn de hoofdrol voor zijn rekening heeft genomen. En met succes. Moeiteloos draagt hij met fantastisch spel de hele film. Waarbij aangetekend moet worden dat de overige spelers goed gekozen zijn en zeker niet veel minder spelen.
Het verhaal is indrukwekkend. Met de nodige ups en downs wordt Milk eindelijk gekozen als een van de supervisors in San Francisco, waarna de zege zich verder verspreid. De rest moet je zelf maar gaan bekijken.
Het einde is onmiskenbaar amerikaans maar niet vervelend. Erg leuk zelfs zijn de originele foto's van de daadwerkelijke hoofdrolspelers, en de gelijkenissen met de cast.

Restaurantweek

Begin maart is het weer restaurantweek. Niet gehinderd door deze kennis zou dit zomaar aan mij voorbij kunnen gaan, ware het niet dat Marieke, waakzaam als altijd, een prachtige tafel voor ons in Huis ter Duin heeft gereserveerd.
Vorig jaar was al een groot succes met een lunch in de Nederlanden, maar dit jaar gaan we voor meer. Het is tenslotte crisis, dus kun je niet vaak genoeg buiten de deur eten.
Op mijn verzoek hebben we daarom de reservering bij de Lokeend de avond ervoor gewoon laten staan, en speuren we nu nog naar een riante culinaire uitsmijter voor het einde van de week.
Welke weten we nog niet, maar over een maand zal er druk gereviewd worden.

België?

Gisteren sprak ik met iemand die aangaf best wel in het buitenland te willen wonen. Richting Australië of zo.

Toen ik hem naar de reden vroeg zei hij dat in Nederland de agressie wel heel erg toeneemt en de mensen elders vaak een stuk vriendelijker zijn.

Hij heeft geen ongelijk. Toevallig is afgelopen vrijdag op kantoor de boel leeggeroofd. Waren de tvbeelden van de ogenschijnlijk 'normale' man die bij de Graafschap een grensrechter omver kegelde ronduit beschamend. En word je bijna gelyncht als je te laat optrekt bij een groen stoplicht.

Volgens hem kun je in Australië gaan zwemmen en je kleding en spullen onbeheerd achter laten. Van anderen weet ik dat je in Ierland buiten kunt gaan roken terwijl tas en drankje keurig in tact zijn bij terugkomst.

Het zal allemaal wel. In gedachten romantiseer je snel maar ook op andere landen is genoeg aan te merken. Dus blijf ik lekker zitten waar ik zit, al moet ik toegeven dat ik hunker naar een paar zonnestralen.

Zandfoort

Mijn schrijftijd is beperkt zoals je merkt, daarom vandaag maar meteen.

Na een enerverende en vooral bloemrijke week heerst er een katerig maandaggevoel vandaag. Met nog maar zeven weken en vijf mensen te gaan moet er een hoop gebeuren en probeer ik de planning weer zo aan te passen dat alle deadlines bij benadering gehaald gaan worden.

Vreemd genoeg zal ik het missen straks.

Gisteren waren we ter gelegenheid van Tinka's verjaardag op het strand. In Amersfoort....

Een blind paard kon er geen schade aanrichten en dus een prima gelegenheid voor de hordes kinderen die erbij aanwezig waren.

Koud maar leuk.