Champagne

Sorry, het heeft even geduurd voordat ik weer aan het schrijven ben geslagen, maar dat komt omdat ik de afgelopen dagen in een constante staat van beneveling en dronkenschap door het leven ben gegaan. Weliswaar na het tekenen van mijn nieuwe contract natuurlijk, wat de directe aanleiding was van mijn gekleurde kijk op deze wereld.
Vanaf 1 oktober kan ik aan de slag bij mijn nieuwe werkgever en zoals ik tegen iedereen zeg; als het half zo leuk is als het lijkt, ben ik tevreden! Ik heb er zoveel zin in dat iemand suggereerde dat ik me nodig onder behandeling van Dr. Rossi moet stellen.
Mijn wat nonchalante sollicitatie op de 'wining and dining' advertentie, bedoeld als oefenmateriaal, bleek achteraf een schot in de roos. De laatste sabbaticalmaand wordt daardoor een stuk leuker. Lekker bruin verbrand met jetlag en fluitend begin ik aan een nieuwe job. Dat kan toch nooit misgaan?

Solliciteren (deel II)

Het kan snel gaan in het leven. Zo werk je na 12 ambachten en 13 ongelukken tien jaar voor hetzelfde bedrijf, en zo ben je weer volop aan het vissen naar een nieuw baantje. Ik kan je vertellen dat het even wennen is, maar inmiddels heb ik de smaak redelijk te pakken.
Het nieuwste op het gebied van solliciteren is een 'telefonisch interview' en eventueel via de webcam. Schijnt heel normaal te zijn tegenwoordig. Groot voordeel hiervan is dat je in je ochtendjas, met de mascara van de vorige dag nog ergens op je bovenlip, toch een heel samenhangend en plausibel verhaal kunt afsteken, ondertussen spiekend op de site van het desbetreffende bedrijf met je benen wijd en drie vingers in je neus. Ik ben helemaal voor.
Nu moet ik er morgen toch weer live aantreden. Om half twaalf heb ik een date op een hotspot ergens in het Gooi met mijn misschien toekomstig directeur. Dankzij Google weet ik hoe de beste man er uit ziet en kon ik in een quasi interessant tijdschrift nog een artikel over hem vinden. Dus gaan we ouderwets een knap jurkje aantrekken en zal ik proberen niet direct de koffie over tafel te gooien maar pas aan het eind van het gesprek.
Wordt nog een hele klus!

Bonaire

Voordat ik weer opgeslokt ga worden door een nieuwe baan en andere trivialiteiten mag ik eind september eerst nog een weekje in Bonaire dobberen op dit prachtige schip.
Wat een geweldig vooruitzicht!

Slappe lach

Eindelijk biedt deze site een manier van filmpjes uploaden die ook voor simpele types als ikzelf te volgen is. En ik bedoel dan niet de filmpjes die op YouTube staan maar op je eigen pc zoals deze van Frank en Caroline in een ontzettende melige bui in Florida, december 2005. Als ik wel eens sjagerijnig ben (komt natuurlijk nooit voor), dan kijk ik naar dit stukje, opgenomen met mijn fotocamera dus niet geweldig van kwaliteit maar dat mag de pret niet drukken. Wel even het geluid aan zetten, dat maakt 'm een stuk leuker.

Tanorexia

Terwijl ik de hele dag op mijn luie kont op het strand heb gelegen, constateer ik tot mijn genoegen, dat bij terugkomst in Ouderkerk, het daar heeft geregend. Mooi, dat is dus een goede beslissing geweest.
Bovendien zie ik, als ik in de spiegel kijk, dat mijn vervaagde bruine kleurtje weer een flinke oppepper heeft gekregen.
Je kon vandaag al duidelijk merken dat de zon sterkte aan het verliezen is maar de zonnebank hoeft er nog niet aan te pas te komen. Niet dat ik daar nog geduld voor heb. Tegenwoordig smeer ik net als anderen iedere dag een dagcreme met kleurje op m'n gezicht om te voorkomen dat ik in de winter als spook door het leven ga. Geweldige uitvinding; snel en je gaat er niet uitzien als zo'n hond met al die rimpels, waar de zonnebankaddicten aan te herkennen zijn. En wat te denken van die twee witte vlekken die je altijd op je billen krijgt van het liggen op zo'n ding.....

Portugal

Gisteren had ik een dagje Schipholdienst. 's Avonds laat kwamen Frank en Nico uit zuid-Frankrijk aan en 's morgens vloog Caroline met twee vriendinnen richting Faro in Portugal voor een weekje strand voor dat school weer begint.
Dus stond ik om elf uur met twee zenuwachtige, giegelende dametjes op het vliegveld terwijl de derde nog met een vertraagde trein uit Almere moest komen.
Waar ik iedere keer weer aan moet wennen is dat die meiden elkaar in de armen vallen alsof ze elkaar in geen twee jaar gezien hebben. Het is een leuk gezicht; drie hollandse kanjers onderweg naar zee, strand en rottigheid.
Frank landde pas om half twaalf en vertrok vanochtend met een wit bekkie richting school. Nieuwe juf, nieuw lokaal en oude vriendjes die blij waren dat ie er weer was. Het zal weer wennen zijn. Moedig heb ik 'm toegezegd dat ie me op mag geven als begeleider voor het schoolreisje. De trip gaat naar de Efteling en daar kan mams zich ook nog wel in vinden. Beter dan vlinders vangen of kikkers zoeken in een of ander natuurgebied zoals de voorgaande jaren.

Tegengas

Mijn telefonisch interview t.b.v. een nieuwe baan ging uitstekend vanmorgen. Zo goed zelfs, dat ik ongewild enorm m'n best moest doen om niet direct aan de slag te hoeven. Dat kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn, want ten eerste ben ik nog niet uit dienst en ten tweede ook nog lang niet uitgeluncht en gedineerd en ook de vakantieoplage van dit jaar kan nog wel een beetje gelift worden. Er moet wel een enorme krapte op de markt zijn!
De interviewster aan de telefoon was een oud medewerkster van een secretaresse recruitingbureau waar ik in een ver verleden ook nog ingeschreven ben geweest.
Daar werd mij bij inschrijving naast een tweetalige typetest ook de postbakkentest afgenomen. Ja, hoe bedenk je het? Ik weet nog dat het een hele mooie zomerse dag was en dat ik, afgezonderd in een aparte kamer met mijn postbakken, al gniffelend naar buiten heb zitten staren, mezelf afvragend of ik nog een serieuze poging zou wagen of alles uit het raam zou flikkeren. Ik heb me ingehouden maar het is nooit echt iets geworden.