Duiventil

Eindelijk is de vakantie dan echt in zicht. Overmorgen slapen we in Altdorf in Zwitserland en zaterdag zitten we in ons knibbel-knabbel-huisje met uitzicht op het mooie dal net boven Lucca.
Omdat Caroline ook nog met vriendinnen naar Portugal gaat en niet genoeg vakantiedagen heeft, vertrekt ze na twee weken weer naar huis. Ook Nico blijft maar een week. Daarentegen vliegt Eric de laatste week in voor een weekje pasta e vino en ook Marieke heeft zich voor een dag of vijf aangemeld gisteren!
Joepie, dat wordt dus echt een feestje daar op de berg. Met een beetje mazzel komen ook Joost en Sandy nog langs.
Ik betwijfel of de eigenaren van het huis, die een stukje verderop wonen, het allemaal nog kunnen volgen. Dit wordt het vierde jaar en nog nooit zijn we er in dezelfde samenstelling geweest.

Mickey

Toen ik deze foto van Frank een aantal jaar geleden in Italië maakte, zag ik onmiddellijk de gelijkenis met 's werelds bekendste muis (oké, met uitzondering van de oren dan).
Op uitnodiging van de buren is hij zondagnacht vertrokken naar het Disneyparadijs in Parijs. Hartstikke spannend natuurlijk maar wel een beetje vreemd voor de achterblijvers, Caroline en ik.
Het is opvallend rustig in huis en het gewoonlijke spoor van lege glazen, Playstations en twintig verschillende voetballen blijft uit.
Pas als we zaterdag op het vliegveld van Pisa zijn aangekomen, zien we 'm weer. Het is wennen, heel erg wennen.

Sneu

Vergeleken bij vandaag zijn we er vrijdagavond nog goed van af gekomen bij het concert van Keane. Het regende en flink ook, maar het leed was te overzien.
Je zult toch maar net naar de camping vertrokken zijn met je gezin. Het kost weinig maar dan heb je ook niks. Veel sterkte voor hen die voor hun vakantie veroordeeld zijn tot de 'wetlands' van dit kikkerlandje.
Onze kleine vogeltjes zijn gisteren allemaal uitgevlogen met het mooie weer. Waarschijnlijk denken ze met weemoed terug aan hun warme nestje als ze hun kleine regenpakjes aantrekken.
Ons plan om naar de voorstelling van een Midzomernachtdroom van Shakespeare in het Amsterdamse Bos te gaan, hebben we maar even terzijde geschoven. We willen tenslotte niet in een nachtmerrie belanden.

Ouderkerkerbaan

Op Schiphol worden per dag zo'n kleine twaalfhonderd vluchten uitgevoerd. Bij ons in de tuin gebeurt dat ook. Daar vliegen twee koolmeesjes onvermoeibaar de hele dag af en aan om hun kroost van voldoende voer te voorzien.
Na een tragisch overlijden van pa en ma koolmees twee jaar terug, vonden we het huisje triest bevolkt door circa vijf overleden kinderen. We hebben de woning toen vervangen, waarna er door een nieuw stel een uitgebreide en grondige inspectie heeft plaatsgevonden om zich er dit jaar vrolijk op los te vermenigvuldigen.
Een vluchttoren hebben ze niet nodig. Het is grappig om te zien hoe nauwkeurig de routes worden afgelegd en dat er wordt gewacht op de veilige plaats in de boom als Frank 's morgens zijn fiets uit de schuur haalt.
Als het stormt, zoals gisteren, hangt de houten barak regelmatig scheef maar wordt door ons liefdevol weer snel gecorrigeerd en de hongerige zwarte kat, die likkebaardend zit te dromen van een toekomstig koolmeesmaal, wordt met water en gesis verjaagd.
We verheugen ons op het scenario van drie jaar geleden. Toen zagen we 's ochtends maar liefst zeven kleine vogeltjes uitvliegen, waarvan de laatste het nest uitgeduwd moest worden en vervolgens tegen het raam vloog. Na z'n vleugeltjes uit de knoop te hebben gehaald kon die alsnog het luchtruim kiezen. Sukkel!

Tandarts

Vandaag was het weer tijd voor de halfjaarlijkse controle bij de tandarts. Ik ben geen held maar ga braaf elk half jaar, ook om de kinderen het goede voorbeeld te geven. Aansluitend in de negentig kilometer file rond Amsterdam vandaag, rijden we richting 't Gooi. Ik kom namelijk al drieëndertig jaar bij dezelfde tandarts en ga daar pas verandering in brengen als ie met pensioen gaat, god beware! Na vroeger met knikkende knieën gemarteld te zijn bij de schooltandarts, zoals zo velen met mij, heb ik mijn tanden en kiezen toevertrouwd aan Cees Hoogerheide in Bussum en daar rij ik graag een paar kilometers extra voor.
Bij de controle blijkt Caroline een dwarsliggende verstandskies te hebben die er op den duur wel uit moet. Het aanbod om meteen maar een verwijsbriefje voor de kaakchirurg te schrijven wordt door haar vriendelijk maar resoluut van de hand gewezen. Oké, een andere keer dan maar.
Ikzelf heb een barstje in een van m'n kiezen en terwijl hij de boor al ter hand neemt om er een andere vulling in te zetten, smeek ik om uitstel gezien de naderende vakantie. Ik vind genade en maak een nieuwe afspraak op 7 augustus. Zijn commentaar: "Lekker stel zijn jullie!"

Kleurig

Heb ik toch per ongeluk bij terugkeer aan Hoorn een schilderij gekocht. Omdat het plaatje niet in de huiskamer paste, hebben we meteen de hele kamer maar aangepast. En zie hier het resultaat.
Helaas pindakaas natuurlijk van het lelijke stopcontact zo midden op de muur, maar ja, een mens kan niet alles hebben. In het volgende huis, fris wit geschilderd (ooit), staat ie vast nog veel mooier dan hier. Wij zijn er erg tevreden over al vindt Frank dat er flink geknoeid is. En wat moet je anders doen als het regent buiten? Werken of.... juist ja; geld uitgeven!

Again

...each time you call me home in a sweet refrain,
saying things will change, you'll take away the pain,
then we flashback to the first time you put your spell on me,
you envelope me, you feel good as hell to me...

Helaas, maar dit zong ie dus niet gisteravond. Het mooiste nummer en hij verzuimt het laatste deel te zingen! Strafpunten voor John Legend wat dat betreft maar verder was het een goed concert, al vonden sommige het jammer dat er qua arrangement weinig van de albums werd afgeweken. Zelf had ik daar weinig last van; hard mee kunnen brullen is natuurlijk ook wat waard.
De Westerparklocatie is relatief nieuw voor popconcerten. Hoewel het terrein zich uitstekend leent voor dergelijke evenementen, kampt het nog met wat kinderziektes. Zo is de toegankelijkheid en parkeergelegenheid voor de 17.500 bezoekers beperkt en was het geluid goed maar de capaciteit van het aantal boxen te weinig. Met een beetje mazzel lezen ze dit blog en hebben ze het a.s. vrijdag bij het concert van Keane voor ons aangepast.
We hadden een perfecte avond. Het was droog en de temperatuur precies lekker. Goeie muziek en drank binnen handbereik. Om half twaalf namen we afscheid van Sjors en Lilian (nou eindelijk een keer ontmoet) en kijken we uit naar Keane volgende week.