Zon

Ja, vandaag kunnen de truien, bontmutsen en laarzen weer even de kast in en ook de gezinsverpakking Prozac blijft dicht vandaag. Het is zowaar droog en zonnig. Gunstig voor ons concert van John Legend vanavond in de buitenlucht op het terrein van de Westergasfabriek in Amsterdam.
Nou opschieten en naar buiten, vanaf morgen of overmorgen wordt het namelijk weer rampzalig! Nog dertien nachtjes voor we koers mogen zetten richting Italië. Jeetje, hoe lang kan iets duren? Soms zou ik toch echt willen dat ik iets minder ongeduldig was.
Update: het is al weer voorbij....

IJs

Na het zien van de film Irina Palm, met Marianne Faithful in een goede rol als 'wanking widow', begeven we ons naar de ijsbar ofwel XtraCold.
De bar is gevestigd aan de Amstel tegenover de Stopera in het pand waar voorheen Stoeltie Diamantairs zat. De ingang was destijds aan de Wagenstraat en als je er binnenkwam werd je overvallen door historie. De aankleding ademde status en rijkdom uit en er waren verschillende ruimtes waar je de diamantslijpers aan het werk kon zien. Tussendoor vergaapten de toeristen zich aan alle glitter en bling-bling. De planning en uitvoering van de grootscheepse en kostbare verbouwing lag net na de aanslagen in New York en door het uitblijven van massatoerisme heeft het gebouw niet lang daarna zijn deuren moeten sluiten.
Nu is de inrichting van de voormalige verkoopruimte rood met wit en aangekleed met talloze wodkaflessen. Ondanks mijn voorkeur voor dit drankje doet het me toch een beetje zeer en probeer ik de oude inrichting weer voor de geest te halen. De jongen achter de bar doet vreselijk zijn best maar de bar is te leeg om rendabel te zijn. Afgezien van een paar Japanners en andere buitenlanders blijft het er stil. Het nieuwtje is er af en de lokatie slecht gekozen vinden we en geven het nog een paar maanden voor ook dit ijzige plaatje weer historie zal zijn.

Hip

Enkele maanden geleden kreeg ik de vooraankondiging van een tuinfeest. Of ik de datum alvast in de agenda wilde zetten. Ik voelde me vereerd want de uitnodiging kwam van Annemarie Rakhorst, zakenvrouw van het jaar 2000 en eigenaar/directeur van Search, een goedlopend ingenieurs- en adviesbureau, maar daarnaast ook een bijzondere, intelligente en leuke vrouw.
Door een afsluiting en hevige regenval nam de reis gisteren naar Heeswijk bijna twee uur in beslag.
Aangekomen bij het prachtige huis en dito tuin zag ik dat de aankleding en catering fantastisch verzorgd was. Alles was er in ruime mate; champagne, een bar waar je enkel vers gekookte krabben kon eten, oesters, verse coquilles, tonijn, je kon het zo gek niet bedenken of het was er. Binnen stond een goeie band te spelen en waren er optredens van Candy Dulfer en Van Velzen.
Ter afsluiting van al dat mooie eten stond er een enorm dessertbuffet met de heerlijkste dingen plus drie chocoladefonteinen; melk met marshmellows, puur met ananas en wit met aardbeien!
Als ik niet nog zo ver had moeten rijden was ik ook zeker nog even langs de cocktailbar gegaan. Zucht....., sommige mensen weten hoe ze een feest moeten geven.

Douwe Egberts

De keuken is schoon. Niet een beetje schoon maar hééééél erg schoon. Alle spinnen zijn gevlucht voor mijn schoonmaakgeweld en je kunt nu zelfs achter de koelkast eten, waarvan akte.
Bij het opruimen van de keukenlade stuitte ik op een heleboel Douwe Egbertsbonnen. Deze verdwijnen sinds jaar en dag in de keukenla zonder dat er iets mee gebeurt. Al diverse malen heeft Caroline voorgesteld om gewapend met bonnen een keer naar de DE-winkel te gaan. Niet dat je er echt iets goeds weg kunt halen zonder alsnog een hoerig bedrag bij te moeten betalen maar ach, het is zo'n leuk moeder-dochter-ding.
Wij dus na veel tellen en bundelen op naar de Stadionweg in Amsterdam waar we prompt voor een soort apotheek stonden omdat de DE-winkel daar al jaren niet meer gehuisvest is. In een helder moment schoot me te binnen dat de winkel tegenwoordig in de Villa Arena zit. Je moet er wat voor over hebben dus al snel stonden we op het parkeerdek in A'dam-zuidoost waar je zonder problemen een vliegtuig kunt laten landen bij gebrek aan auto's.
Eenmaal in de winkel kunnen we niet echt een keuze maken. Het enige wat we echt nodig hebben zijn soepkoppen en die hebben ze niet. We zijn het roerend met elkaar eens als we besluiten nog een paar jaar door te sparen, zoeken als troostprijs een paar pakjes luxe thee uit en verlaten tevreden het pand.

Selwyn

Ik heb de ballen verstand van kunst maar weet wel wat ik leuk vind. Thuis hangt het klassieke realistische schilderij van Nico, dat ik oprecht heel mooi vind. Een mening die niet bepaald door iedereen in het gezin gedeeld wordt.
Vanochtend ben ik op tijd naar Hoorn gereden waar zondag de expositie van Selwyn Senatori in de Kunstsalon geopend zal worden. Dan is hij zelf aanwezig en buiten aan het schilderen als het weer het toelaat.
Vandaag begon de preview en was het lekker rustig, iets wat ik een stuk prettiger vind. Op mijn gemak kijken zonder door anderen voor de voeten gelopen te worden.
Zijn nieuwste thema is de matrousjka maar het voornaamste handelsmerk van deze italiaans/nederlandse schilder zijn de schilderijen met wit/blauw geblokte kleden. Die zie ik dan ook het liefste ondanks dat ie er al meer dan honderd geschilderd heeft volgens mij.
Eenmaal aangekomen ben ik weer verrast door het aanbod. De matrousjka's zijn er in vele maten en kleuren maar er hangen ook diverse anderen schilderijen, waaronder een met een afbeelding van Laika, de russische hond die mee de ruimte in mocht. Binnen een uur is het verkocht. Geen wonder want de renteloze kunstkoopregeling maakt het meer dan aantrekkelijk.
Ik kijk verlangend naar een van de weinige schilderijen met het overbekende kleedje en weet het zeker; ooit bezit ik ook een echte Selwyn!

Prikbord

Bij ons is aan het prikbord af te lezen welke tijd van het jaar het is. In de zomervakantie is ie nagenoeg leeg op een paar fotootjes na. Als de scholen weer beginnen vult het prikbord zich langzaam met nieuwe roosters, schoolreisjes, partijtjes en dergelijke. Rond de feestdagen beginnen de verschillende uitnodigingen en ouderavonden zich al echt te verdringen op het beige, maar het hoogtepunt vormt toch vaak de laatste vier schoolweken.
Eindvoorstellingen, rapportbesprekingen en formulieren voor o.a. overblijven, studiefinanciering en meer van die ellende. Er gaan weken voorbij dat ik zoveel keren naam, adres, rekening- en telefoonnummer ergens opzet dat ik bijna het gevoel krijg met El Al naar Israël te moeten vliegen. De laatste keer dat ik hier naar toe reisde, was mijn hand al voor het boarden van het vliegtuig spontaan voor drie weken in een kramp geschoten van alle formulieren die ingevuld moesten worden.
Zoals je ziet hangt het prikbord nu weer helemaal vol en onder de zichtbare papieren zitten er nog veel meer. De grote beloning komt echter over een paar weken al. Dan mag alles de prullenbak weer in en verschijnt er een maagdelijke leegte aan de wand. Zes hele weken geen schema's, boekbesprekingen, wekkers zetten en aanvragen voor buitenschoolsverlof. Ik kan er uren naar kijken....

Nat

We zijn er weer. Na het luxe leven in zuid-frankrijk, zit ik weer ontnuchterd in Nederland en zie hier het water langs de ramen stromen. Met weinig beweging en het vele eten en drinken van de laatste dagen, had ik me veel plezier even een paar rondes willen skaten. Helaas, ondanks dat de lucht helderder wordt, stroomt de regen onverbiddelijk door.
Kortom een dankbare dag voor bioscoopbezoek. Na enige oriëntatie, omdat ik helemaal niet meer op de hoogte ben van het huidige filmaanbod, voor 'Venus' gekozen. Een engelse film met een bejaarde Peter O'Toole erin. Ik kan me niet herinneren ooit een echt slechte engelse film gezien te hebben dus deze keuze was redelijk safe te noemen.
Als ik aan Peter O'Toole denk dan denk ik aan Lawrence of Arabia. Toen ik deze legendarische film eindelijk een keer op de televisie zag jaren geleden, viel het tegen. Drie uur lang kamelen en een eindeloze woestijn is alles wat ik er nog van weet. Wel bijgebleven is de knappe verschijning van voormelde acteur. In Venus is van zijn schoonheid bijna niets meer over, het spel echter heeft niet aan kwaliteit ingeboet en maakt het zien van deze film meer dan waard.