Prikbord

Bij ons is aan het prikbord af te lezen welke tijd van het jaar het is. In de zomervakantie is ie nagenoeg leeg op een paar fotootjes na. Als de scholen weer beginnen vult het prikbord zich langzaam met nieuwe roosters, schoolreisjes, partijtjes en dergelijke. Rond de feestdagen beginnen de verschillende uitnodigingen en ouderavonden zich al echt te verdringen op het beige, maar het hoogtepunt vormt toch vaak de laatste vier schoolweken.
Eindvoorstellingen, rapportbesprekingen en formulieren voor o.a. overblijven, studiefinanciering en meer van die ellende. Er gaan weken voorbij dat ik zoveel keren naam, adres, rekening- en telefoonnummer ergens opzet dat ik bijna het gevoel krijg met El Al naar Israël te moeten vliegen. De laatste keer dat ik hier naar toe reisde, was mijn hand al voor het boarden van het vliegtuig spontaan voor drie weken in een kramp geschoten van alle formulieren die ingevuld moesten worden.
Zoals je ziet hangt het prikbord nu weer helemaal vol en onder de zichtbare papieren zitten er nog veel meer. De grote beloning komt echter over een paar weken al. Dan mag alles de prullenbak weer in en verschijnt er een maagdelijke leegte aan de wand. Zes hele weken geen schema's, boekbesprekingen, wekkers zetten en aanvragen voor buitenschoolsverlof. Ik kan er uren naar kijken....

Nat

We zijn er weer. Na het luxe leven in zuid-frankrijk, zit ik weer ontnuchterd in Nederland en zie hier het water langs de ramen stromen. Met weinig beweging en het vele eten en drinken van de laatste dagen, had ik me veel plezier even een paar rondes willen skaten. Helaas, ondanks dat de lucht helderder wordt, stroomt de regen onverbiddelijk door.
Kortom een dankbare dag voor bioscoopbezoek. Na enige oriëntatie, omdat ik helemaal niet meer op de hoogte ben van het huidige filmaanbod, voor 'Venus' gekozen. Een engelse film met een bejaarde Peter O'Toole erin. Ik kan me niet herinneren ooit een echt slechte engelse film gezien te hebben dus deze keuze was redelijk safe te noemen.
Als ik aan Peter O'Toole denk dan denk ik aan Lawrence of Arabia. Toen ik deze legendarische film eindelijk een keer op de televisie zag jaren geleden, viel het tegen. Drie uur lang kamelen en een eindeloze woestijn is alles wat ik er nog van weet. Wel bijgebleven is de knappe verschijning van voormelde acteur. In Venus is van zijn schoonheid bijna niets meer over, het spel echter heeft niet aan kwaliteit ingeboet en maakt het zien van deze film meer dan waard.

Opportunistje

Na gister maar weer liefst 11.3 doelloze kilometers in het Amstellandschap gelopen te hebben, kondigt Frank vanmiddag doodleuk aan vanavond even over te slaan. Stomverbaasd zeg ik nog dat dat niet de bedoeling is maar als zo vaak is ie vastberaden. Hij meldt dat ie het toch niet voor de medaille doet en vertrekt met Nico naar een verjaarspartij, mij ontgoocheld achterlatend. Hoezo opportunistisch? Ik troost me met de gedachte dat dit voorval volgend jaar prima gebruikt kan worden voor mijn anti-avondvierdaagse lobby.
De gewonnen tijd komt de voorbereiding van mijn kleine tripje morgen goed van pas. Dit keer geen Italië maar het blijft dus wel weer een paar dagen stil hier. Wellicht toch niet zo'n gekke gedachte af en toe een gast (m/v) uit te nodigen om een stukje te schrijven. Wie meldt zich aan?

LBD

De eerste avond van de vierdaagse is net achter de rug. Mooi weer, Frank blij en weer wat calorieën verbrand.
De ochtend begon goed vandaag. Even over half acht schoot ik wakker omdat ik de wekker was vergeten te zetten. Zo snel went het dus, niet werken. Toen Frank de deur uit was kon ik me op m'n gemak aankleden. Dat is genieten, alleen in huis, muziek hard en lekker lang douchen.
Beloofd Caroline op te halen voor een van mijn favoriete bezigheden; winkelen! Schuifelend door Leidsestraat en Kalvertoren op zoek naar iets dat past. Ze kunnen me er wakker voor maken, maar niet heus. Terwijl we eigenlijk op zoek waren naar kleding voor Caroline, vond ik zowaar voor mezelf een short, twee t-shirts en in de eerste de beste winkel een LBD ofwel 'little black dress'. Iets minder 'little' dan de bekendste aller tijden namelijk het zwarte jurkje dat Audrey Hepburn droeg in Breakfast at Tiffany's, maar ik ben er blij mee.

Lekker rustig

Daar stonden we dan vrijdagavond. 't Kampje was prachtig opgetuigd en alle tenten hadden al een fikse aanval van wind, regen en onweer doorstaan. Even leek het goed te gaan totdat de volgende donkere lucht het terrein een sinister tintje gaf. Kort daarna stonden alle aanwezigen onder de parasols te schuilen voor nieuw geweld van boven. Regen was geen juiste omschrijving, eerder een gordijn van water dat naar beneden kwam. In plaats van zomerfestival kreeg het evenement meer iets weg van een 'wet t-shirt contest'. Gezien het aantal flink aangeschoten mensen aan het einde van de avond, kreeg ik niet het idee dat de omzet averij had opgelopen en het was er dan ook niet minder gezellig om.
Na een idiote week belooft het vandaag een rustig dagje te worden. Caroline plat in de zon en Frank met vriendjes buiten, huisje Weltevree dus. Ik verheug me op de Roland Garros finale tussen Federer en Nadal vanmiddag. Alhoewel ik denk dat Nadal gaat winnen, heb ik toch een voorkeur voor Federer.
Morgen begint een nieuwe week en de beruchte avondvierdaagse. Iets zegt me dat ik de laatste avond niet mee ga lopen...... Spannend? Ja! Ik hou jullie op de hoogte.

Haringparty

Gisteren de haringparty in café Hoppe bezocht. In waarschijnlijk een van de bekendste café's van Amsterdam is amper een amsterdammer te bekennen. Wel zie ik veel gooise import, brallend met biertje of korenwijn.
De rosé met ijs die we in een longdrinkglas aangereikt krijgen van een sjagerijnige barman, smaakt zuur en heeft kurk. Ik weet meteen weer waarom ik hier nooit kom.
Daar staat tegenover dat de haring prima smaakt en het gezelschap leuk is. Met Ria, Yvonne en Truus sta ik midden op het fietspad voor de kroeg waar de vloekende en bellende fietsers ons om de oren vliegen.
Halverwege de avond vluchten we Luxembourg in waar de sfeer een stuk gemoedelijker is en het personeel vriendelijk. Al kakelend verorberen we een lichte maaltijd met lekker veel water en goede wijn. En voor dat je het in de gaten hebt is het half twaalf en nemen we afscheid. Tot vrijdag, want dan staan we allemaal in Ouderkerk bij Amstel Culinair en moeten we weer drinken.....

Huisvrouw

Mijn eerste dag als werkeloze is productief. Er wordt van boven naar beneden gezogen, gewassen en gestreken, badkamer en toiletten blinken, bedden worden afgehaald en weer opgemaakt, enzovoort. Morgen zijn voor- en achtertuin aan de beurt. Als ik in dit tempo doorga ben ik binnen no time weer werkeloos, al zal een echte huisvrouw dat nooit met me eens zijn.
Het is wennen. Natuurlijk is reinheid een mooie eigenschap maar het gevoel dat dit van nature diep in mij geworteld zit, ontbreekt. Met enige tevredenheid kijk ik in de rondte, en constateer dat het er daadwerkelijk beter uit ziet in huis. Het probleem is alleen; ik ben het nu al zat!