Normaal

Vanavond gaan we uit eten met J&N.
J werkt bij een oud werkgever van mij en was ooit samenwonend met een telg uit het C&A geslacht. Beiden hadden een dikke baan en dito leven. Destijds hadden ze een van de mooiste appartementen in Utrecht aangekocht, waarvan de muren nog net niet met goud behangen werden. De verlovingsring was al uitgewisseld en voor hen lag een prachtige toekomst.
N werkte bij J op de afdeling, trouwde in die tijd met een van de meest nietszeggende mensen die ik ooit in mijn leven heb meegemaakt, aardig maar onzijdig zal ik maar zeggen. En had een evenzo mooie toekomst als J. Rijkdom, schoonheid, een prachtig huis en succes.
Toch knaagde er iets. Blijkbaar maakte al die toegevoegde waarde, waar de meeste mensen zo tegenop kijken, niet gelukkig. Van J wist ik het en hebben we vaak gesproken over hoe je dat aan andere mensen uitlegt. Van N had ik geen idee.
Om een lang verhaal kort te maken; alles is geregeld en ze zijn samen.
En waarom vertel ik dit verhaal. Omdat ik zo'n ontzettende behoefte heb aan iets positiefs en normale, leuke mensen. Mensen die hun hart volgen en de rest aanpassen in plaats van andersom. Niet bang zijn voor de ongenuanceerde meningen van de incompetente randdebielen waar het grootste gedeelte van deze wereld mee bevolkt lijkt te zijn.
Ik verheug me er ook al de hele week op om ze samen te zien. Dat is namelijk gewoon leuk en ongecompliceerd. Proost! Op een hele gezellige avond.

Vliegen

Terwijl mijn bezemsteel probleemloos heen en weer zoeft, was het toestel uit Turkije minder gelukkig. Het haalde net de landingsbaan niet en bleek even 'fragile' als een potlood.

Triest natuurlijk.

Maar waarom die oneindige stroom nieuwsberichten zonder dat er ook maar iets te melden valt. Alle tv-kanalen hadden dezelfde nietszeggende commentaren met uitzondering van enkele passanten die werkelijk hadden geholpen. Nu.nl heeft er zelfs een speciale topic voor geknutseld, natuurlijk al even inhoudsloos als de rest.

Fijn voor de heer Baksteen, die sinds tijden ook weer eens voor de camera mag.

Laatste nieuws: ze hebben drie van de negen doden geïdentificeerd; de piloten. Wauw!

Witchcraft

In de serie Ongemakkelijke Gesprekken was ik vanochtend bij nummer 398 aanbeland. Helaas brengt opdoeken van het bedrijf nou eenmaal veel impopulaire maatregelen met zich mee, en ja, het went.

Nu ben ik wel zo dat ik uitgebreid uitleg waarom dingen wel of niet kunnen. Vriendelijk en geduldig schets ik de omstandigheden en geef aan waar er mogelijkheden zijn. Maar dan verwacht ik ook wel dat mensen het begrijpen. Zeker als ik redelijk ben en het intelligente mensen betreft.

De heren tegenover me hadden daar aanmerkelijk moeite mee. Met een blik van 'als-we-een-beetje-pushen-gaat-ze-wel-overstag' probeerden ze nog iets gedaan te krijgen waarvan ik al verschillende keren had gezegd dat het niet ging lukken.

En dat was dom. Het heeft namelijk precies het tegenovergestelde effect.

Nog nakauwend op de giftige appel en met een blik vol afschuw werd mijn resolute weigering in ontvangst genomen. Zo'n heks als ik hadden ze waarschijnlijk in tijden niet meegemaakt.

Update

Maandag was een prima dag. Niet alleen gingen alle oscars naar de juiste mensen, lag de Rai er heerlijk verlaten bij, maar is ook de vakantie geboekt.

Het leven ziet er meteen heel anders uit. De stapel boeken op het nachtkastje grijnst me inmiddels aan, wetende dat ze eerdaags ook daadwerkelijk gelezen zullen worden. De luchtige jurkjes in de kast zullen eindelijk zon zien, evenals mijn vermoeide, verbleekte lichaam. Zeven dagen niets anders dan zon, zee, slapen, lezen en andere genoegens. Spinnend zal ik me op een strandbed krullen en me door de zon laten verwennen.

Voor dat het zover is moet ik natuurlijk eerst nog even naar Slumdog Millionaire en een heleboel andere films. Zijn we vanaf gisteren nog slechts met drie man op kantoor en hebben we nog werk voor acht. Staan er volgende week nog een heleboel leuke afspraken op het programma en valt er thuis ook nog het een en ander te regelen.

Maar dan...... rust.

Harry

Meet Harry, onze huisspin.

Vrijdag dook hij op in de keuken. De volgende dag was hij weer verdwenen.

Van tijd tot tijd verschijnt hij, meestal op het toilet of zo.

Caroline zegt dat hij hoorntjes heeft en griezelt van het beest, Frank is niet echt onder de indruk en ik, ik vind 'm mooi. Met een doorsnede van zo'n vijf centimeter is het geen kleintje voor hollandse begrippen maar ik heb geen zin om 'm naar buiten te gooien.

Voorlopig mag ie blijven.

Beurs

Wie afgelopen week de stad in wilde rijden kwam, ondanks de krokusvakantie, in een dikke file te staan. Boosdoener; de Huishoudbeurs.

Ik weet heus dat heel veel Johnny's en Anita's het hele jaar uitkijken naar de gratis afwasblokjes, frikandellen die tevens stofzuigen en het voor lul zitten in een make-upstand, maar dat het nou per se om de hoek bij kantoor moet is jammer.

De omliggende zebrapaden worden bevolkt door kuddes wandelende 7-up-tasjes om nog maar te zwijgen over het lint van touringcarbussen die het halve platteland leeggetrokken lijken te hebben.

De rijen gezinsauto's voor de parkeergarages beginnen ongeveer bij Ouderkerk aan de Amstel. Ontsnapping is dus niet mogelijk, alle routes zijn geïnfecteerd.

Met de negen-maanden-beurs komt er nog een schepje bovenop en word je op straat belaagd door hele zwermen Bugaboo's met krijsend kroost. Terwijl ik toch uit ervaring weet dat de combinatie koter en dagje mensenmassa ongeveer hetzelfde is als vis met slagroom. Inderdaad, om spontaan van over je nek te gaan.

Maar morgen is het festijn voorbij,. De koeien worden weer gemolken en ik kan opgelucht ademhalen. Dan gaan ze voor hun Viledadoekje gewoon de Blokker weer in.

Vrienden

In deze hectische tijd is het heerlijk om er echt even uit te zijn. Een hapje om de hoek volstaat dan niet meer en daarom schoven we afgelopen woensdag aan bij De Vrienden van Jacob in Santpoort.
Het, volgens de overlevering, grootste particuliere woonhuis in Nederland is gebouwd aan het begin van de vorige eeuw en staat te koop.
Voor slechts 27 miljoen gaat het van de hand, maar dan heb je ook wat. Zo'n 75 hotelkamers, een prachtig mooi restaurant en ultra-moderne loungebar. Het geheel verkeert in goede staat.
Onze eerste amuses en drankjes genoten we bij de open haard en waren veelbelovend.
Het eerste voorgerecht was uitzonderlijk lekker. Dat was in zoverre jammer, dat alle gangen erna er niet meer overheen konden qua smaak. Datzelfde telde niet voor de wijnen. Die werden iedere keer nog mooier, tot en met het dessert aan toe.
Al met al een zeer geslaagde avond, waarin we expert zijn geworden in tweehonderdtachtig jaar oude thee en met toenemende verbazing naar het overwegend kleurloze publiek hebben zitten kijken.