Gomorra

Al heel lang wil ik graag het boek van Roberto Saviano lezen over de Camorra, de napolitaanse maffia. Bij gebrek aan vakanties is het er nog niet van gekomen.
Nu is de film er.
Normaal gesproken bespreek ik een film pas als ik deze gezien heb, maar vandaag maak ik hierop een uitzondering. Bekroond met de Grand Prix in Cannes moet Gomorra eindelijk een reëel beeld schetsen van het reilen en zeilen in zuid Italië.
Ik zag een kort stukje uit een interview met regisseur Matteo Garrone van de week en hij vertelde over de vreemde omstandigheden waaronder de film is gemaakt. Zo genoot de filmcrew 'bescherming' en werden script en opnames regelmatig bijgesteld door middel van de praktijkervaring van deze beschermers.
Auteur Saviano zit sinds het uitkomen van het boek ondergedoken en staat onder constante bewaking van vier bodyguards.
Ik ga zeker kijken. Nu nog iemand zien te vinden die ook geïnteresseerd is in al dat bloed.

Verslaafd

Uit het raam van mijn kantoor kijk ik precies bij een verslaafdenkliniek naar binnen.

Nieuwsgierig als ik ben naar de modernste therapieën van afkicken, zou ik graag even een vlieg op de muur zijn bij de kringgesprekken die daar worden gevoerd.

Soms zie je de deelnemers 's ochtends om half negen al een alcoholtest afleggen. Daarna verloopt de dag volgens vast patroon, heb ik gemerkt. Eindeloos veel praten, 's middag rollenspel en tussendoor roken op het balkon.

De hele dag heb ik wel beeld maar geen geluid. En met een beetje mazzel zal ik nooit weten wat er nou precies besproken wordt.

Bus

Sommige artikelen zijn gewoon te grappig. Zoals deze over de spelersbus van FC Utrecht.
Het kwam Van Seumeren op aardig wat kritiek te staan.
Maar, als die bus er nou toch mocht komen, doe er dan meteen een TomTom voor de chauffeur bij.
Hij moet waarschijnlijk volgend jaar naar Veendam, Emmen en andere onbekende stadions. Het hoeft geen dure te zijn want een kaart van Europa is toch niet nodig.

Schoon

Na een bijzonder succesvolle week buitenshuis ziet het er inpandig een stuk minder rooskleurig uit. Weliswaar had ik de kerstboom na de uiterste houdbaarheidsdatum er snel uitgewerkt maar lag het tuinpad nog vol met naalden. Die lagen dus na verloop van tijd allemaal weer binnen.

Bij gebrek aan de regelmatige bezoeken van mijn noest werkende buurvrouw lag ons huis er als een slagveld bij. Zo kon je uit de keuken nog exact aflezen wat we zoal gegeten en gedronken hadden die week en droeg de badkamer duidelijk sporen van overmatig douchen en tandenpoetsen.

Ik zal toch echt zelf aan de slag moeten. Er zit niets anders op dan me als de 'witte tornado' te verkleden en mijn Cillit-Bang-kwaliteiten te etaleren.

Koken hoeft vanavond niet. Nico is jarig dus eten we lekker met alle kinderen buiten de deur. Dit verzacht de pijn aanzienlijk.

Na afloop bekijk ik tevreden het resultaat van mijn harde werken en bedenk hoe geordend mijn leven er ineens weer uitziet na alle chaos van de afgelopen tijd.

Het kan verkeren.

Homerun

Vioolmuziek speelt, de teerling is geworpen. Je zou bijna denken dat 2009 een goed jaar gaat worden.

Mooi

Al tijden wil ik een laptop voor beneden op tafel, zodat we niet meer gedwongen worden op zolder te zitten.

Nu staat hij er. De HP HDX18-1080ED met alles er op en er aan. Stil, supersnel en met een prachtig 18 inch beeldscherm. Meenemen kan, maar is niet echt de bedoeling.

De foto doet hem te weinig eer aan. In het echt zie je pas hoe mooi ie is.
Ik ben er in ieder geval ontzettend blij mee.

Vrouwen!

Er bestaat een nederlandse club van vastgoedvrouwen. In verband met Google-gevaar zal ik de naam niet noemen. Op aandringen van anderen heb ik me eindelijk aangesloten.

Het leek me veilig om met de nieuwjaarsborrel te beginnen. Om vier uur aanwezig zijn in Hotel New York in Rotterdam, klonk niet moeilijk. Te laat uit Amsterdam vertrokken worstelde ik me door vijf files en drie ongelukken. Eindelijk op de parkeerplaats, probeerde ik tactvol van mijn laatste telefoontje af te komen. Het lukte. Twee meter voor de eindstreep werd ik echter getackeld door een Dordse apotheker die zijn rolluik niet dicht kon krijgen. Na de aannemer geïnstrueerd te hebben, stond ik er dan toch echt. Het was inmiddels half zeven.

Ik keek naar een zaal vol vrouwen, wat heel raar is voor iemand die gewend is aan zalen vol mannen. Al snel had ik contact. Na twee hele bitterballen en evenzoveel glazen wijn wist ik nog steeds niet of ik het nou wel of niet leuk vond, al neigde ik sterk naar het laatste. Het waren er wel heel erg veel. Tsja....

Maar ik heb me voorgenomen door te zetten en de meeste evenementen dit jaar bij te wonen, waarna ik een afgewogen oordeel kan vellen.

Wordt vervolgd.