Zodenzonen

Gisteravond hoorde ik iemand opperen dat het wellicht toch beter is de Arena voor de toppers te gebruiken en na het zien van de wedstrijd begin ik 'm bijna gelijk te geven.

Arbeid adelt

Bij aankomst op mijn nieuwe werkadres bleek ik niet de enige starter te zijn, maar te verkeren in het gezelschap van nog vijf anderen. Allemaal mannen ofwel; welkom in de wereld van vastgoed. Bijkomend voordeel was wel dat gedurende deze hele introductiedag de deur voor me open werd gehouden, koffie ingeschonken, broodjes gehaald en ik diverse complimenten over mijn schoenen kreeg, maar ja, die zijn dan ook inderdaad heel mooi.
De sfeer zat er meteen goed in. Ik was bijna vergeten hoe het ook alweer voelt op een eerste werkdag. Zoeken naar het toilet, heel veel handen schudden en namen horen die mijn hersenen niet eens bereiken maar verloren gaan door de vele indrukken en inspanning om belangrijker zaken wel te onthouden.
Nu, na drie dagen, weet ik dat er een definitief einde is gekomen aan mijn luizenleven. Ik ben moe, heel moe, maar dat kan natuurlijk ook komen door het gezellige etentje van gisteravond inclusief drank en slaapgebrek....

Wennen

Vandaag start mijn nieuwe baan. Ondanks het schappelijke tijdstip van aanvang, zal het toch weer even wennen zijn. Daarbij komt dat ik net een week op het mooiste zeilschip van Bonaire heb doorgebracht en voel ik, als soort souvenir, het deinen van de zee nog constant in mijn lijf.
Mijn bezoek aan het Carïbisch gebied is enkel maar in superlatieven uit te drukken. Letterlijk en figuurlijk warm onthaald en enorm veel leuke mensen ontmoet door Phil's goede contacten op het eiland. Heerlijk gegeten en gedronken natuurlijk, gezeild, gesnorkeld, het eiland per motor en buggy verkend, talloze verschillende vogels, vissen en andere dieren gezien, kortom het was een groot feest.
Nu zit ik als een zombie achter m'n pc, koortsachtig na te denken wat ik in hemelsnaam aan moet trekken vandaag en mee moet nemen. Ik kan me niet herinneren dat ik zo wezenloos aan iets nieuws ben begonnen.

Luxe

Gisteravond weer verrukkelijk en heel gezellig samen met Ria gegeten bij Auguste in Maarssen. En nu staat het koffertje gepakt voor mijn eilandbezoek. Het voelt superdeluxe en het zal weer wennen zijn om in het werkritme te komen.

Alhoewel; ik hoef een oktober pas om half elf te beginnen....

Papieren en formulieren

Zo'n verandering van baan gaat tegenwoordig bepaald niet zonder slag of stoot. Had ik het gevoel dat ik voor de kinderen ieder jaar weer veel papier door m'n handen laat gaan, de afgelopen weken heb naar mijn idee zeker dertig formulieren ingevuld teneinde het een en ander goed te laten verlopen. Volgens mij weet half Nederland inmiddels waar ik woon, geboren ben en wat mijn burgelijke staat is. Vandaag zijn nu echt de laatste twee op de bus gegaan.
Terwijl de herfst dit jaar wel erg opdringerig is en wind en regen buiten wedstrijdje doen, probeer ik me met dichte ogen alvast een beetje Bonairiaanse warmte in te beelden. Voorlopig zal dit even mijn laatste tripje worden maar ik ga er super van genieten!

Koopuh?!

Ik heb nooit een seconde spijt gehad van mijn keuze voor een nieuwe Golf toen ik voor ONG een lease-auto nodig had. Op een ochtend samen met Frank uitgezocht toen er weer eens geen juf voor handen was op school. Hij rijdt als een zonnetje, zit heerlijk, heeft een fantastische wegligging en is uitermate betrouwbaar. Alles zit erop en eraan en het is een lekker ding om te zien.
Per 1 oktober is ie van mij maar op dezelfde datum komt er tevens concurrentie voor 'm van nieuwe werkgeverszijde. Ik weet nog niet precies wat het wordt, en hou dus een slag om de arm, maar aangezien het lastig rijden is in twee auto's tegelijk, is de kans groot dat dit schatje in de verkoop gaat. Met andere woorden; wie nog een mooie en vooral goeie auto nodig heeft, mag het zeggen. Wel beloven dat je heel lief zult zijn voor 'm.

Wondertje

Als er een baby wordt geboren is dat natuurlijk altijd weer een wonder. Zelf verbaas ik me nog regelmatig over het feit dat bij mijn kinderen alle organen en uiterlijke kenmerken op de juiste plek zijn beland. Maar soms is het wonder net iets groter dan gewoonlijk.
Zoals bij Wim en Karin. Na jaren van proberen gebeurde er helemaal niets. Nadat ze eindelijk een streep onder het hele verhaal hadden gezet en vastbesloten waren hun leven dan maar kinderloos voort te zetten, met alle voordelen van dien, en vooral niet te kiezen voor adoptie - halleluja, ik ben daar namelijk faliekant op tegen - gebeurde het onmogelijke. Karin werd geheel onverwacht, en tegen alle deskundige voorspellingen in, zwanger.
En vanmorgen om kwart voor zeven werd Thomas geboren en hij weegt bijna acht pond. Nu hij er is, lijkt het net een baby zoals alle anderen, maar wij weten beter.