Het is er normaal gesproken razend druk en ook nu loopt er aardig wat volk naar binnen. Naar we aannemen voornamelijk Koreanen want het onderscheid tussen de verschillende Aziatische volkeren is en blijft voor een kaaskop nou eenmaal niet eenvoudig.
Restaurant Korea is doelmatig ingericht zonder al te veel tierlantijnen maar met ruime tafels en goede stoelen. De menukaart die we krijgen is in het Koreaans, Engels en Nederlands maar dan nog zeggen de gerechten ons helemaal niets. Na een korte delibratie besluiten we op goed geluk te bestellen. Ieder een voor- en hoofdgerecht.
Er komen veel bakjes en kommetjes met lekkere dingen op tafel. Omdat we geen idee hebben wat we krijgen en de gerechten in de bakjes niet allemaal even herkenbaar zijn, komen de voorgerechten net als we denken dat we ze op hebben. Een ding is zeker; met honger zul je hier de deur niet uitgaan.
Gelukkig bestaat mijn hoofdgerecht uit een heerlijke, grote, niet al te zware maaltijdsoep en Nico krijgt een brander waar je dun gesneden kalftong op klaar maakt. Met de gegrilde plakjes, bijgeleverde slabladeren, julienne gesneden lente-ui, witte rijst en bonen- of sesamsaus maak je een mooi pakketje dat je opeet.
Het personeel spreekt geen woord Nederlands maar wijst ons vriendelijk de juiste werkwijze en draagt extra kommen en schotels aan omdat we willen delen.
Ontzettend leuk om hier nu eindelijk een keer gegeten te hebben. We gaan zeker op herhaling.
Met dank aan Trudie voor het toesturen.
Na een mooie dag duik ik de supermarkt in voor een paar boodschappen. Bij de kassa knik ik naar een vriendelijke dame voor me. Terwijl we staan te wachten valt me op dat ze me aanstaart, maar kijken mag natuurlijk. Als ze klaar is met afrekenen raakt ze me kort aan en zegt: "Je hebt hele fijne energie, wist je dat? Ik heb een beetje van je gepikt."
Dat weten we dan ook weer.
Een paar uurtjes op een zonnig terras vertoefd op de warmste 22ste oktober ooit gemeten, in de stad die na San Francisco het meest te bieden heeft volgens de Lonely Planet.
Jij zou toch maar moeten werken vandaag.....
Na het debacle met Holleeder had CT weer een gast waar daadwerkelijk van te leren valt. Sonja Barend. Op het hopeloos bespottelijke interview na dat ze ooit met Mick Jagger had een ontegenzeggelijk gedegen vakvrouw. - Het gesprek tussen die twee was werkelijk tenenkrommend en is te vinden op YouTube voor diegene die het nooit gezien hebben. -
Waarom ik het vooral zo leuk vond om naar haar te kijken was haar verkreukelde hoofd. Geen spoortje botox of fillers, geen facelift of andere enge behandelingen maar simpelweg het uiterlijk dat bij haar leeftijd hoort. Als ze hard lacht verdwijnen alle lijnen en is ze voor korte tijd dertig jaar jonger. Koningin Beatrix, prinses Margriet en Neelie Smit Kroes hebben exact hetzelfde. Een genot om naar te kijken. Je zou bijna vergeten dat het zo ook nog kan. Complimenten voor de dames.
Net als vorig jaar rond deze tijd kleurt het zwart in de hoek van het houtwerk aan de voorzijde van het huis. Paniek! Zo snel na oplevering van de geliefde smetteloos wit geschilderde kozijnen kan er toch geen verval optreden?
Bij nader onderzoek blijkt de vlek te leven. Het zijn opeengepakte lieveheersbeestjes die komen overwinteren. Het trosje space invaders doet net of het slaapt maar groeit ogenschijnlijk ongemerkt. Noem het een tekortkoming, maar mijn gastvrijheid beperkt zich slechts tot menselijke wezens met afmetingen boven de 50 cm. De roodgevleugelde luchtmacht is hier duidelijk aan het verkeerde adres en heeft inmiddels kennis gemaakt met onvervalste Miele zuigkracht.
Dat zal ze leren.
Deze film is te leuk. Zelfs als je niet van nederlandse film of het genre houdt. Zien!
Het is er normaal gesproken razend druk en ook nu loopt er aardig wat volk naar binnen. Naar we aannemen voornamelijk Koreanen want het onderscheid tussen de verschillende Aziatische volkeren is en blijft voor een kaaskop nou eenmaal niet eenvoudig.
