We waren niet echt in het verhaal geïnteresseerd maar des te meer in de plaatjes van Rome. Ondanks of misschien dankzij onze verwachtingen is To Rome With Love toch best onderhoudend en amusant wat waarschijnlijk te danken is aan de bizarre hersenspinsels van Woody Allen en de prima cast.
Goede tijdsbesteding voor een paar regenachtige uurtjes.
Het bestaat echt, een roadkill diner. Smikkelen en smullen van alles dat je dood langs de kant van weg vindt. Van platgereden kat tot bejaarde skunk. Met wat kruiden en een goed heet vuurtje tot smakelijke maaltijd verwerkt.
Specialisten in dit soort voedsel zijn de zogenaamde 'preppers'. Mensen met een heilig geloof in de ondergang van de hedendaagse samenleving ten gevolge van economische omstandigheden of natuurramp. Zij houden zich dag in dag uit bezig met wekflessen gevuld met ingemaakte vruchten en groenten, het verzamelen van voldoende brandstoffen en om zich te bekwamen in allerlei vaardigheden die ze nodig achten om te kunnen overleven. Het fenomeen komt natuurlijk uit Amerika maar ook hier zijn hypochonders en doomdenkers er maar druk mee.
De optimisten onder ons blijven verstandig genoeg biefstuk en ganzelever schransen. Want je kunt je natuurlijk afvragen hoe leuk het nog is op aarde als je een zwartgeblakerde Audi voor je ingestorte huis hebt staan en vrienden en familie op een paar na weggevaagd zijn....
Een cadeautje voor mezelf deze genummerde Unique Edition van Absolut waarbij Unique een bijzonder relatief begrip is.
Voor de eerste keer zien we het houten bouwsel op de stoep in de straat staan. Een kubus waarvan de ribben ieder ongeveer 2,5 meter meten. Geen ramen, wel een deur. Naar binnen kijken lukt niet.
Net als ik denk dat het in zo'n ontoegankelijke kiosk slecht zaken doen is, helpt Frank me. Het is een loofhut weet hij. Zo nu en dan scharrelen er keppeltjes en pijpenkrullen in en omheen. Omdat een uitnodiging van de buren er niet echt in zit biedt Wikipedia uitkomst. Sukkoth, Soekot of Loofhuttenfeest herdenkt een poosje backpacken en barbecuen in de woestijn onder aanvoering van de Grote Leider. De reden voor deze megasurvival zal ik vroeger zeker wel eens meegekregen hebben maar is me nu ontschoten. Net zoals lopen over water. Blijkbaar zijn extreme sports van alle tijden.
....slaat op de 2 procent whisky die verdampt in een whiskystokerij en zodoende aan de engelen geschonken wordt. Een fluweelzachte titel, waarschijnlijk bedacht door iemand die in hemelpoorten en engelen gelooft, en hoopt op een coulante opstelling als ie zich te zijner tijd meldt.
Naast de mooie titel en geweldige openingscène een uitstekende film. Atypisch voor regisseur Ken Loach, waar het bloed en de ellende vaak nog op de bioscoopmuren lijken te kleven als de film allang afgelopen is.
Vandaag is Agneet jarig en wordt vijftig. Aanleiding voor een feestje dat een paar weken terug in Ouderkerk in de tuin gevierd is. Naast de gebruikelijke cadeau's hebben we een filmpje gemaakt met alles er in dat Agneet kenmerkt. Het was een hele onderneming. Agneet moest het huis uit om een paar uur de tijd voor de opnames te hebben. We bedachten dat de buurman van onschatbare waarde was voor het cinematografisch hoogstandje en deze moest dus per sé opgetrommeld.
Op een zekere zaterdagochtend was het zover. Caroline transformeerde tot Agneet, het script werd doorgesproken, de props klaargezet en draaien maar. In vlot tempo werden de scènes in iPhone kwaliteit vastgelegd. Wonderwel stond bijna alles er in één take op.
Ingenomen met dit uitstekende resultaat keken we de beelden terug om er achter te komen dat de microfoon last van een vingerobstructie had gehad. Op een enkele uitzondering na hadden we een stomme film geproduceerd!
Goede raad was duur, maar de oplossing nabij. Met wat ondertiteling hier en daar werden de beelden eigenlijk alleen maar leuker en het eindproduct uiteindelijk toch nog helemaal geweldig.
Mijn kleintje. Morgen krijgt zij haar propedeuse uitgereikt. Weinigen weten hoe hard ze daarvoor gestudeerd heeft. Respect!
We waren niet echt in het verhaal geïnteresseerd maar des te meer in de plaatjes van Rome. Ondanks of misschien dankzij onze verwachtingen is To Rome With Love toch best onderhoudend en amusant wat waarschijnlijk te danken is aan de bizarre hersenspinsels van Woody Allen en de prima cast.
