Kleurig

Heb ik toch per ongeluk bij terugkeer aan Hoorn een schilderij gekocht. Omdat het plaatje niet in de huiskamer paste, hebben we meteen de hele kamer maar aangepast. En zie hier het resultaat.
Helaas pindakaas natuurlijk van het lelijke stopcontact zo midden op de muur, maar ja, een mens kan niet alles hebben. In het volgende huis, fris wit geschilderd (ooit), staat ie vast nog veel mooier dan hier. Wij zijn er erg tevreden over al vindt Frank dat er flink geknoeid is. En wat moet je anders doen als het regent buiten? Werken of.... juist ja; geld uitgeven!

Again

...each time you call me home in a sweet refrain,
saying things will change, you'll take away the pain,
then we flashback to the first time you put your spell on me,
you envelope me, you feel good as hell to me...

Helaas, maar dit zong ie dus niet gisteravond. Het mooiste nummer en hij verzuimt het laatste deel te zingen! Strafpunten voor John Legend wat dat betreft maar verder was het een goed concert, al vonden sommige het jammer dat er qua arrangement weinig van de albums werd afgeweken. Zelf had ik daar weinig last van; hard mee kunnen brullen is natuurlijk ook wat waard.
De Westerparklocatie is relatief nieuw voor popconcerten. Hoewel het terrein zich uitstekend leent voor dergelijke evenementen, kampt het nog met wat kinderziektes. Zo is de toegankelijkheid en parkeergelegenheid voor de 17.500 bezoekers beperkt en was het geluid goed maar de capaciteit van het aantal boxen te weinig. Met een beetje mazzel lezen ze dit blog en hebben ze het a.s. vrijdag bij het concert van Keane voor ons aangepast.
We hadden een perfecte avond. Het was droog en de temperatuur precies lekker. Goeie muziek en drank binnen handbereik. Om half twaalf namen we afscheid van Sjors en Lilian (nou eindelijk een keer ontmoet) en kijken we uit naar Keane volgende week.

Zon

Ja, vandaag kunnen de truien, bontmutsen en laarzen weer even de kast in en ook de gezinsverpakking Prozac blijft dicht vandaag. Het is zowaar droog en zonnig. Gunstig voor ons concert van John Legend vanavond in de buitenlucht op het terrein van de Westergasfabriek in Amsterdam.
Nou opschieten en naar buiten, vanaf morgen of overmorgen wordt het namelijk weer rampzalig! Nog dertien nachtjes voor we koers mogen zetten richting Italië. Jeetje, hoe lang kan iets duren? Soms zou ik toch echt willen dat ik iets minder ongeduldig was.
Update: het is al weer voorbij....

IJs

Na het zien van de film Irina Palm, met Marianne Faithful in een goede rol als 'wanking widow', begeven we ons naar de ijsbar ofwel XtraCold.
De bar is gevestigd aan de Amstel tegenover de Stopera in het pand waar voorheen Stoeltie Diamantairs zat. De ingang was destijds aan de Wagenstraat en als je er binnenkwam werd je overvallen door historie. De aankleding ademde status en rijkdom uit en er waren verschillende ruimtes waar je de diamantslijpers aan het werk kon zien. Tussendoor vergaapten de toeristen zich aan alle glitter en bling-bling. De planning en uitvoering van de grootscheepse en kostbare verbouwing lag net na de aanslagen in New York en door het uitblijven van massatoerisme heeft het gebouw niet lang daarna zijn deuren moeten sluiten.
Nu is de inrichting van de voormalige verkoopruimte rood met wit en aangekleed met talloze wodkaflessen. Ondanks mijn voorkeur voor dit drankje doet het me toch een beetje zeer en probeer ik de oude inrichting weer voor de geest te halen. De jongen achter de bar doet vreselijk zijn best maar de bar is te leeg om rendabel te zijn. Afgezien van een paar Japanners en andere buitenlanders blijft het er stil. Het nieuwtje is er af en de lokatie slecht gekozen vinden we en geven het nog een paar maanden voor ook dit ijzige plaatje weer historie zal zijn.

Hip

Enkele maanden geleden kreeg ik de vooraankondiging van een tuinfeest. Of ik de datum alvast in de agenda wilde zetten. Ik voelde me vereerd want de uitnodiging kwam van Annemarie Rakhorst, zakenvrouw van het jaar 2000 en eigenaar/directeur van Search, een goedlopend ingenieurs- en adviesbureau, maar daarnaast ook een bijzondere, intelligente en leuke vrouw.
Door een afsluiting en hevige regenval nam de reis gisteren naar Heeswijk bijna twee uur in beslag.
Aangekomen bij het prachtige huis en dito tuin zag ik dat de aankleding en catering fantastisch verzorgd was. Alles was er in ruime mate; champagne, een bar waar je enkel vers gekookte krabben kon eten, oesters, verse coquilles, tonijn, je kon het zo gek niet bedenken of het was er. Binnen stond een goeie band te spelen en waren er optredens van Candy Dulfer en Van Velzen.
Ter afsluiting van al dat mooie eten stond er een enorm dessertbuffet met de heerlijkste dingen plus drie chocoladefonteinen; melk met marshmellows, puur met ananas en wit met aardbeien!
Als ik niet nog zo ver had moeten rijden was ik ook zeker nog even langs de cocktailbar gegaan. Zucht....., sommige mensen weten hoe ze een feest moeten geven.

Douwe Egberts

De keuken is schoon. Niet een beetje schoon maar hééééél erg schoon. Alle spinnen zijn gevlucht voor mijn schoonmaakgeweld en je kunt nu zelfs achter de koelkast eten, waarvan akte.
Bij het opruimen van de keukenlade stuitte ik op een heleboel Douwe Egbertsbonnen. Deze verdwijnen sinds jaar en dag in de keukenla zonder dat er iets mee gebeurt. Al diverse malen heeft Caroline voorgesteld om gewapend met bonnen een keer naar de DE-winkel te gaan. Niet dat je er echt iets goeds weg kunt halen zonder alsnog een hoerig bedrag bij te moeten betalen maar ach, het is zo'n leuk moeder-dochter-ding.
Wij dus na veel tellen en bundelen op naar de Stadionweg in Amsterdam waar we prompt voor een soort apotheek stonden omdat de DE-winkel daar al jaren niet meer gehuisvest is. In een helder moment schoot me te binnen dat de winkel tegenwoordig in de Villa Arena zit. Je moet er wat voor over hebben dus al snel stonden we op het parkeerdek in A'dam-zuidoost waar je zonder problemen een vliegtuig kunt laten landen bij gebrek aan auto's.
Eenmaal in de winkel kunnen we niet echt een keuze maken. Het enige wat we echt nodig hebben zijn soepkoppen en die hebben ze niet. We zijn het roerend met elkaar eens als we besluiten nog een paar jaar door te sparen, zoeken als troostprijs een paar pakjes luxe thee uit en verlaten tevreden het pand.

Selwyn

Ik heb de ballen verstand van kunst maar weet wel wat ik leuk vind. Thuis hangt het klassieke realistische schilderij van Nico, dat ik oprecht heel mooi vind. Een mening die niet bepaald door iedereen in het gezin gedeeld wordt.
Vanochtend ben ik op tijd naar Hoorn gereden waar zondag de expositie van Selwyn Senatori in de Kunstsalon geopend zal worden. Dan is hij zelf aanwezig en buiten aan het schilderen als het weer het toelaat.
Vandaag begon de preview en was het lekker rustig, iets wat ik een stuk prettiger vind. Op mijn gemak kijken zonder door anderen voor de voeten gelopen te worden.
Zijn nieuwste thema is de matrousjka maar het voornaamste handelsmerk van deze italiaans/nederlandse schilder zijn de schilderijen met wit/blauw geblokte kleden. Die zie ik dan ook het liefste ondanks dat ie er al meer dan honderd geschilderd heeft volgens mij.
Eenmaal aangekomen ben ik weer verrast door het aanbod. De matrousjka's zijn er in vele maten en kleuren maar er hangen ook diverse anderen schilderijen, waaronder een met een afbeelding van Laika, de russische hond die mee de ruimte in mocht. Binnen een uur is het verkocht. Geen wonder want de renteloze kunstkoopregeling maakt het meer dan aantrekkelijk.
Ik kijk verlangend naar een van de weinige schilderijen met het overbekende kleedje en weet het zeker; ooit bezit ik ook een echte Selwyn!